કોઈએ મને જન્મ પછીના ગુસ્સા વિશે નથી કહ્યું

જન્મ પછીનો ગુસ્સો તે તીવ્ર, ઘણીવાર વિસ્ફોટક ગુસ્સો છે જે બાળક જન્મ્યા પછીના મહિનાઓમાં ફાટી નીકળે છે. આ પ્રેરકની તુલનામાં અસમાન છે - તમે તમારા ભાગીદારે વધુ જોરથી ચીવવાની માટે ચીસ મારશો, જ્યારે બાળક રડવાનું બંધ કરતું નથી ત્યારે ગુસ્સાનો ઉછાળો અનુભવશો, અથવા એક કેબિનેટનો દરવાજો બંધ કરી દો અને પછી તરત જ વિચારો કે શું થયું.

આ જન્મ પછીના લક્ષણોમાંથી એક સારી રીતે ઓળખાતું નથી. જ્યારે અમે જન્મ પછીના માનસિક સ્વાસ્થ્ય વિશે વાત કરીએ છીએ, ત્યારે છબી સામાન્ય રીતે એક આંસુવાળી માતા હોય છે જે દુઃખી અથવા અણસારિત લાગે છે. પરંતુ ગુસ્સો - ક્યારેક તો ગુસ્સો - જન્મ પછીના મૂડ વિકારોના સૌથી સામાન્ય પ્રદર્શનોમાંથી એક છે, અને તે નાટકિય રીતે ઓછું ઓળખાય છે.

જેઓ જન્મ પછીના ગુસ્સાનો અનુભવ કરે છે તેઓ તેને સંપૂર્ણપણે પોતાને જેવું નથી લાગે તે રીતે વર્ણવે છે. તેઓ કદાચ પહેલા ક્યારેય "ગુસ્સાવાળા વ્યક્તિ" નથી રહ્યા. ગુસ્સો તરંગોમાં આવે છે જે શારીરિક લાગે છે - ગરમી વધતી, જાંઘ કસતી, હાથ કંપતા - અને તે ઘણીવાર તેમના નજીકના લોકો પર લક્ષ્ય બનાવે છે: ભાગીદારો, મોટા બાળકો,甚至 બાળક.

જન્મ પછીનો ગુસ્સો ખાસ કરીને એકલતાનો અનુભવ કરાવતો છે તે શરમ છે. સાંસ્કૃતિક રીતે, નવા માતાઓને નમ્ર, ધીરજવાળી, અને આભારી હોવાની અપેક્ષા રાખવામાં આવે છે. ગુસ્સો આ વાર્તા સાથે ફિટ નથી. તેથી, જે મહિલાઓ ગુસ્સાનો અનુભવ કરી રહી છે તેઓ ઘણીવાર મૌનમાં પીડા ભોગવે છે, તેમને ખાતરી છે કે તેમના સાથે મૂળભૂત રીતે કંઈક ખોટું છે, તેના બદલે તે એક ઉપચાર્ય સ્થિતિના લક્ષણ તરીકે ઓળખે છે.

જન્મ પછીનો ગુસ્સો વ્યક્તિગત ખામી નથી. આ એ સંકેત નથી કે તમે ખરાબ માતા છો. આ એ સંકેત છે કે તમારા મગજ અને શરીરને સમર્થનની જરૂર છે - અને તે સમર્થન ઉપલબ્ધ છે.

જન્મ પછીનો ગુસ્સો જૈવિક, માનસિક, અને પરિસ્થિતિના ઘટકોના સંયોગ દ્વારા ચલાવવામાં આવે છે - જેમાંથી કોઈપણ એક પડકારજનક હશે, પરંતુ સાથે મળીને તે મગજના ભાવનાત્મક નિયંત્રણ સિસ્ટમને અતિશય કરી શકે છે.

હોર્મોનલ રીતે, જન્મ પછીનો સમય માનવ શરીરનો સૌથી નાટકિય એન્ડોક્રાઇન ફેરફાર છે. એસ્ટ્રોજન અને પ્રોજેસ્ટેરોન - બંને જે સેરોટોનિન, ડોપામિન, અને GABA (જે ન્યુરોટ્રાન્સમીટર્સ છે જે મૂડ, ઇનામ, અને શાંતિને નિયંત્રિત કરે છે) ને નિયંત્રિત કરે છે - ડિલિવરીના દિવસોમાં 90% થી વધુ ઘટે છે. આ ન્યુરોકેમિકલ વિક્ષેપ સીધા મગજની ભાવનાત્મક તીવ્રતા નિયંત્રિત કરવાની ક્ષમતા પર અસર કરે છે.

ક્રોનિક ઊંઘની અછત એક મુખ્ય યોગદાનકર્તા છે. ઊંઘની અછત પ્રિફ્રન્ટલ કોર્ટેક્સની કાર્યક્ષમતા પર અસર કરે છે - મગજનું ક્ષેત્ર જે ઇમ્પલ્સ નિયંત્રણ, ભાવનાત્મક નિયંત્રણ, અને તર્કશક્તિથી નિર્ણય લેવાની જવાબદાર છે. અઠવાડિયાં અથવા મહિનાઓની વિખરેલી ઊંઘ પછી, મગજની "બ્રેકિંગ સિસ્ટમ" compromised છે. પ્રેરક જે સામાન્ય રીતે નાની નિરાશાઓ તરીકે નોંધાય તે હવે લડાઈ અથવા ઉડાનની પ્રતિક્રિયાઓને પ્રેરિત કરે છે.

"ટચ્ડ આઉટ" હોવું એક વાસ્તવિક પરિપ્રેક્ષ્ય છે. બાળક સાથે સતત શારીરિક સંપર્ક - સ્તનપાન, ઉઠાવવું, શાંતિ આપવું - નર્વસ સિસ્ટમની વધારાની સંવેદનાત્મક ઇનપુટ માટેની ક્ષમતા ઘટાડે છે. જ્યારે તમારા ભાગીદારે તમને સ્પર્શ કરે છે અથવા તમારા ટોડલર તમને પકડે છે, ત્યારે માનવ પેસિફાયર બન્યા પછી, નર્વસ સિસ્ટમ અસ્વીકાર અને ગુસ્સા સાથે પ્રતિક્રિયા આપી શકે છે.

નવા માતાપિતાના માનસિક ભાર - ખોરાક, ડાયપર, નિમણૂક, ઊંઘના શેડ્યૂલને ટ્રેક કરવું, જ્યારે ઘણીવાર ડિફોલ્ટ માતા હોવું - ક્રોનિક કોગ્નિટિવ ઓવરલોડની સ્થિતિ બનાવે છે. આભાર માનવાની, સ્વાભાવિક રીતે સક્ષમ માતા હોવાની સામાજિક દબાણ ઉમેરો, અને તમે ગુસ્સા માટે એક સંપૂર્ણ તોફાન ધરાવ છો જે એક તણાવની પ્રતિક્રિયા તરીકે છે.

ઘણાં કેસોમાં, હા. જન્મ પછીનો ગુસ્સો સામાન્ય રીતે જન્મ પછીના ડિપ્રેશન (PPD) અથવા જન્મ પછીની ચિંતા (PPA) નું પ્રદર્શન છે - પરંતુ તે ઘણીવાર એવા રીતે ઓળખાતું નથી કારણ કે તે બંને સ્થિતિની સ્ટેરિયોટિપિકલ છબીમાં ફિટ નથી.

જન્મ પછીના સમયગાળામાં ડિપ્રેશન હંમેશા દુઃખી દેખાતું નથી. સંશોધન સતત દર્શાવે છે કે ચિંતિતતા અને ગુસ્સો મહિલાઓમાં ડિપ્રેશનના સૌથી સામાન્ય લક્ષણોમાંથી એક છે, ખાસ કરીને હોર્મોનલ પરિવર્તનો દરમિયાન. ગુસ્સા તરીકે PPD અનુભવનાર મહિલા "ડિપ્રેસ્ડ" તરીકે ઓળખી ન શકે કારણ કે તે દુઃખી નથી લાગતી - તે ગુસ્સામાં છે. સ્ક્રીનિંગ સાધનો જે મુખ્યત્વે દુઃખ અને આંસુઓ પર ધ્યાન કેન્દ્રિત કરે છે તે આ મહિલાઓને સંપૂર્ણપણે ચૂકી જાય છે.

જન્મ પછીની ચિંતા (PPA) પણ સામાન્ય રીતે ચિંતિતતા અને ગુસ્સા તરીકે રજૂ થાય છે. જ્યારે તમે સતત હાઇપરવિજિલન્સની સ્થિતિમાં હો છો - શું બાળક શ્વાસ લઈ રહ્યું છે, શું મેં યોગ્ય રીતે લેચ કર્યું, શું તે રાશ સામાન્ય છે - તમારી નર્વસ સિસ્ટમ સતત સક્રિય રહે છે. લડાઈ અથવા ઉડાનની સિસ્ટમમાં મર્યાદિત રિપર્ટોયર છે: લડાઈ (ગુસ્સો), ઉડાન (ટાળવું), અથવા જમાવટ (સૂન્યતા). ઘણી મહિલાઓ માટે, પ્રભાવી પ્રતિક્રિયા લડાઈ છે.

જન્મ પછીનો OCD પણ છે, જે ઘૂસણવાંટા, અનિચ્છિત વિચારો (ઘણાં વખત બાળકને નુકસાન પહોંચાડવા વિશે) દ્વારા ઓળખાય છે. આ વિચારો ખૂબ જ પીડાદાયક છે, અને તેઓ જે ચિંતા ઉત્પન્ન કરે છે તે ચિંતિતતા અને બહારની તરફ ગુસ્સા તરીકે પ્રદર્શિત થઈ શકે છે.

એડિનબર્ગ પોસ્ટનેટલ ડિપ્રેશન સ્કેલ (EPDS) - સૌથી વ્યાપક રીતે ઉપયોગમાં લેવાતી સ્ક્રીનિંગ સાધન - ચિંતા અને સ્વ-દોષ વિશેના પ્રશ્નો શામેલ કરે છે પરંતુ ગુસ્સા વિશે સીધા પૂછતું નથી. આ એક માન્ય મર્યાદા છે, અને સ્ક્રીનિંગ પ્રથાઓને અપડેટ કરવા માટે વધતી જતી માંગ છે. જો તમે ગુસ્સાનો અનુભવ કરી રહ્યા છો, તો તેને તમારા જન્મ પછીના મુલાકાતોમાં પ્રેક્ટિવ રીતે ઉઠાવો. પૂછવામાં આવવા માટે રાહ ન જુઓ.

જન્મ પછીનો ગુસ્સો ઉપચાર્ય છે, અને મોટાભાગની મહિલાઓ યોગ્ય સમર્થન મેળવ્યા પછી નોંધપાત્ર સુધારો અનુભવ કરે છે.

થેરાપી ખૂબ જ અસરકારક છે, ખાસ કરીને કોગ્નિટિવ બેહેવિયરલ થેરાપી (CBT), જે તમને ગુસ્સાના પ્રેરકને ઓળખવામાં, એક એપિસોડ બાંધતી વખતે શારીરિક ચેતવણીના લક્ષણોને ઓળખવામાં, અને વિસ્ફોટ પહેલાં હસ્તક્ષેપ કરવા માટેની વ્યૂહરચનાઓ વિકસાવવામાં મદદ કરે છે. ડાયલેક્ટિકલ બેહેવિયર થેરાપી (DBT) કૌશલ્ય - જે મૂળભૂત રીતે ભાવનાત્મક વિસંવાદ માટે વિકસાવવામાં આવ્યું હતું - જન્મ પછીના સંદર્ભોમાં વધતી જતી રીતે ઉપયોગમાં લેવાઈ રહી છે અને તીવ્ર ગુસ્સાને સંચાલિત કરવામાં ખાસ ઉપયોગી થઈ શકે છે.

દવા યોગ્ય હોઈ શકે છે, ખાસ કરીને જો ગુસ્સો મૂળભૂત PPD અથવા PPA નું લક્ષણ છે. SSRIs - ખાસ કરીને સર્ટ્રાલિન (Zoloft) - સ્તનપાન કરનારી માતાઓમાં સારી રીતે અભ્યાસિત છે અને સ્તન દૂધમાં ઓછું જાડું છે. સર્ટ્રાલિન 2-4 અઠવાડિયામાં ગુસ્સાના એપિસોડને ઉશ્કેરતી કુલ ચિંતિતતા અને ભાવનાત્મક પ્રતિક્રિયાને ઘટાડે છે. જો ચિંતા મુખ્ય ડ્રાઇવર છે, તો તમારા પ્રદાતા બ્યુસ્પિરોન અથવા ટૂંકા ગાળાના રાહત માટે હાઇડ્રોક્ઝીજિન પર પણ વિચાર કરી શકે છે.

ઉંઘનું સમર્થન મહત્વપૂર્ણ છે અને ઘણીવાર ઓછું ભારિત કરવામાં આવે છે. જો તમે કોઈને એક રાત્રિના ખોરાક માટે વ્યવસ્થા કરી શકો છો - અઠવાડિયામાં થોડા રાત્રિના - તો ભાવનાત્મક નિયંત્રણ પર અસર નાટકિય હોઈ શકે છે. એક સંકલિત 4-5 કલાકની ઊંઘનો બ્લોક મગજની કાર્યક્ષમતા માટે 8 કલાકની વિખરેલી ઊંઘ કરતાં વધુ કરે છે.

માનસિક ભાર ઘટાડવો સ્વાર્થ નથી; તે ઉપચારાત્મક છે. તમારા ભાગીદારે સાથે જવાબદારીઓ સ્પષ્ટ રીતે વહેંચવું, ઘરના કામ માટે ધોરણો ઘટાડવું, મદદ સ્વીકારવું, અને મૂળભૂત સ્વ-કાળજી માટે સમય સુરક્ષિત કરવો (એક શાવર, એક ચાલ, 10 મિનિટની શાંતિ) બધા ગુસ્સાને ખોરાક આપતી ક્રોનિક ઓવરલોડની સ્થિતિને ઘટાડે છે.

સમર્થન જૂથો - PSI ના મફત ઑનલાઇન જૂથો સહિત - એકલતાને તોડવામાં અને અનુભવને સામાન્ય બનાવવામાં મદદ કરે છે. અન્ય માતાઓને "મને પણ" કહેતા સાંભળવું ખૂબ જ ઉપચારાત્મક હોઈ શકે છે.

હા - સૌથી વધુ અભ્યાસિત SSRIs ને ACOG, AAP, અને Academy of Breastfeeding Medicine સહિત દરેક મુખ્ય મેડિકલ સંસ્થાઓ દ્વારા સ્તનપાન સાથે સુસંગત માનવામાં આવે છે.

સર્ટ્રાલિન (Zoloft) સ્તનપાન કરનારી માતાઓ માટે સૌથી સામાન્ય રીતે નિર્ધારિત SSRI છે અને તેમાં સૌથી મજબૂત સુરક્ષા ડેટા છે. અભ્યાસ સતત દર્શાવે છે કે સર્ટ્રાલિન સ્તન દૂધમાં ખૂબ જ નીચા સ્તરે પરિવહન થાય છે - સામાન્ય રીતે માતાના ડોઝના 2% થી ઓછા - અને સામાન્ય રીતે બાળકના રક્તમાં અદૃશ્ય હોય છે. સંશોધનમાં બાળકના વિકાસ, વૃદ્ધિ, અથવા વર્તન પર કોઈ નકારાત્મક અસર દર્શાવવામાં આવી નથી.

પેરોક્સેટિન (Paxil) બીજું સારી રીતે અભ્યાસિત વિકલ્પ છે જેમાં ખૂબ જ નીચા દૂધના પરિવહન છે. એસ્કિટાલોપ્રામ (Lexapro)માં થોડા વધુ પરિવહન દર છે પરંતુ તે હજુ પણ સામાન્ય રીતે સ્તનપાન સાથે સુસંગત માનવામાં આવે છે.

મહત્વપૂર્ણ મુદ્દો જે ઘણીવાર ગુમ થાય છે: અનિદાનિત માતૃત્વ ડિપ્રેશન અને ચિંતા બાળક માટે તેમના પોતાના જોખમો લાવે છે. સંશોધન દર્શાવે છે કે અનિદાનિત PPD બાળકના જોડાણ, કોગ્નિટિવ વિકાસ, અને તણાવના નિયંત્રણને અસર કરે છે. મહિલાઓ માટે જે જરૂર છે, સારવાર માટે જોખમ-લાભની ગણતરી મજબૂત રીતે અનુકૂળ છે.

તેને ધ્યાનમાં રાખતા, તમારા પ્રદાતા સાથે સંયુક્ત નિર્ણય લેવું મહત્વપૂર્ણ છે. ચોક્કસ દવા, ડોઝ, તમારા બાળકની ઉંમર અને આરોગ્ય, અને તમારા સ્તનપાનના પેટર્ન વિશે ચર્ચા કરો. નવજાત અને પ્રિમીયર બાળકોએ દવાઓને ધીરે ધીરે મેટાબોલાઇઝ કરે છે, તેથી શરૂઆતના અઠવાડિયાંમાં વધુ સાવધાની જરૂરી હોઈ શકે છે.

ઇન્ફન્ટ રિસ્ક સેન્ટર (InfantRisk.com) અને લેક્ટમેડ ડેટાબેસ સ્તનપાન દરમિયાન દવા સુરક્ષાના પુરાવા આધારિત માહિતી માટે વિશ્વસનીય સ્ત્રોતો છે. જૂના ફાર્મસી ઇન્સર્ટ અથવા ગૂગલના પરિણામો પર આધાર રાખતા ન રહો - વાસ્તવિક સંશોધન ચેતવણીઓની તુલનામાં વધુ આશ્વાસક છે.

જો તમારા ભાગીદારે જન્મ પછીનો ગુસ્સો અનુભવો છે, તો સમજવા માટે સૌથી મહત્વપૂર્ણ બાબત એ છે: આ તમારા વિશે નથી. ગુસ્સો તમારા પર લક્ષ્યિત થઈ શકે છે - તમે અસમાન ગુસ્સાના લક્ષ્ય બની શકો છો - પરંતુ કારણ જૈવિક, ન્યુરોકેમિકલ, અને પરિસ્થિતિ છે. તેને વ્યક્તિગત બનાવવાથી તે વધશે.

પ્રાયોગિક પગલાં જે મદદ કરે છે: શક્ય હોય ત્યારે રાત્રિના જવાબદારીઓ લઈ લો. ઊંઘની અછત ગુસ્સાના આગના ઇંધણ છે. અઠવાડિયામાં 3-4 રાત્રિઓમાં એક રાત્રિના ખોરાક અથવા જાગવાની કવર કરવાથી તમારા ભાગીદાના ભાવનાત્મક નિયંત્રણમાં નોંધપાત્ર ફેરફાર થઈ શકે છે.

પૂછવામાં આવવા માટે રાહ ન જુઓ - જરૂરિયાતોને અનુમાન કરો. દરેક કાર્યને સોંપવાની માનસિક ભાર પોતે જ થાકાવું છે. "હું કેવી રીતે મદદ કરી શકું?" (જે તેને તમારી યોગદાન સંચાલિત કરવા માટે મજબૂર કરે છે) ના બદલે, "હું આજે રાત્રે રાત્રિભોજન અને સૂવાની સમયગાળો લઉં છું" અથવા "કાલે બાળકના બેગ પેક કરેલા છે" કહો.

જ્યારે ગુસ્સાનો એક એપિસોડ થાય છે, ત્યારે શાંતિ રાખો. વધારશો નહીં, મૌનમાં પાછા ન જશો (જે સજા તરીકે વાંચાય છે), અને તેને નકારી ન જશો. તોફાન પસાર થયા પછી, "તે ખરેખર મુશ્કેલ લાગ્યું. હું અહીં છું" કહેવું વિશ્લેષણ અથવા સલાહ કરતાં વધુ મદદરૂપ છે.

"તમે એક સમસ્યા ધરાવો છો" તરીકે ફ્રેમ કર્યા વિના વ્યાવસાયિક મદદને પ્રોત્સાહિત કરો. પ્રયાસ કરો: "હું વાંચી રહ્યો છું કે ગુસ્સો જન્મ પછીના મૂડ પરિવર્તનો સાથે જોડાયેલ હોઈ શકે છે. હું માનું છું કે તમે સમર્થનના લાયક છો - શું તમે કોઈ સાથે વાત કરવા માટે ખુલ્લા છો?" નિમણૂક બનાવવા અને તે દરમિયાન બાળકને જોવાની ઓફર કરો.

તમારા પોતાના માનસિક સ્વાસ્થ્યનું પણ ધ્યાન રાખો. જન્મ પછીના મૂડ વિકારો દ્વારા એક ભાગીદારે સમર્થન આપવું થાકાવું છે. તમે ખાલી કપમાંથી પાણી નહીં પી શકો. પિતૃત્વ PPD વાસ્તવિક છે (8-10% નવા પિતાઓ), અને તમારા પોતાના સમર્થનને શોધવું સ્વાર્થ નથી - તે સમગ્ર પરિવાર માટે આવશ્યક છે.