तपाईंको ६ हप्ता चेकअप पर्याप्त छैन — वास्तवमा के सोध्नुपर्छ

६ हप्ता पोस्टपार्टम भ्रमण — यदि यो हुन्छ भने (महिलाहरूको ४०% सम्मले भाग लिँदैनन्) — यो एक प्रणालीको अवशेष हो जुन तपाईंले रक्तस्राव नगरीकन सेक्स र काममा फर्किन सक्नुहुन्छ भन्ने कुरा पुष्टि गर्नको लागि डिजाइन गरिएको थियो। यो कहिल्यै तपाईंको शारीरिक र मानसिक पुनःप्राप्तिलाई समग्र रूपमा मूल्यांकन गर्नको लागि डिजाइन गरिएको थिएन।

व्यवहारमा, मानक भ्रमण प्रायः १५ मिनेटको हुन्छ। तपाईंको प्रदायकले तपाईंको चीर वा चीरको निको हुनु चेक गर्छ, संक्षिप्त पेल्विक परीक्षा गर्छ, तपाईंलाई प्रश्नहरू छन् कि छैन सोध्छ, गर्भनिरोधकको बारेमा छलफल गर्छ, र तपाईंलाई जान दिन्छ। यदि सबै कुरा सतहमा "सामान्य" देखिन्छ भने, तपाईंलाई सफा गरिएको छ — र निहित सन्देश भनेको पुनःप्राप्ति पूरा भएको हो।

तर ६ हप्तामा पुनःप्राप्ति भनेको त केवल सुरु भएको हो। तपाईंको गर्भाशयले हालै मात्र यसको गर्भधारणको आकारमा फर्किएको छ। प्रसवको समयमा तानिएका वा चीरिएका पेल्विक फ्लोर मांसपेशीहरू अझै निको भइरहेका छन्। अलग भएका पेटका मांसपेशीहरू (डायस्टेसिस रेक्टि) पुनः जडान भएका छैनन्। हार्मोनहरू अझै परिवर्तनमा छन्। निद्राको कमी आफ्नो उच्चतम अवस्थामा छ। र पोस्टपार्टम मूड विकारहरू यस विन्डोभन्दा पर विकसित वा बिग्रन सक्छन्।

ACOG ले २०१८ मा यसको दिशानिर्देशहरू अपडेट गर्यो जसले पोस्टपार्टम हेरचाहलाई एक निरन्तर प्रक्रिया हुन सिफारिस गर्यो — एकल भ्रमण होइन — प्रारम्भिक सम्पर्क ३ हप्तामा र १२ हप्तामा समग्र मूल्यांकनको साथ। तर कार्यान्वयन ढिलो भएको छ, र धेरै अभ्यासहरू अझै एकल ६ हप्ता भ्रमणमा डिफल्ट गर्छन्।

तपाईंलाई बढीको हकदार हुनुहुन्छ। यसको अर्थ विशेष अनुरोधहरूसँग तयार भएर आउनु हो र सतही चेकलाई तपाईंको समग्र पोस्टपार्टम मूल्यांकनको रूपमा स्वीकार नगर्नु हो।

हो — बिल्कुल। पेल्विक फ्लोर मूल्यांकन अमेरिका मा मानक पोस्टपार्टम हेरचाहमा सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण कुरा हो, यद्यपि फ्रान्स जस्ता देशहरूमा यो नियमित छ, जहाँ पोस्टपार्टम पेल्विक फ्लोर पुनर्वास राष्ट्रिय स्वास्थ्य प्रणालीद्वारा कभर गरिएको छ।

तपाईंको पेल्विक फ्लोर मांसपेशीहरूले तपाईंको मूत्राशय, गर्भाशय, र मलाशयलाई समर्थन गर्छन्। भ्यागिनल डेलिभरीको समयमा, यी मांसपेशीहरू बच्चालाई समायोजन गर्नका लागि तानिन्छन् — र तिनीहरूले विभिन्न डिग्रीको चोटको सामना गर्न सक्छन्। C-सेक्शन जन्महरूले पनि पेल्विक फ्लोर तनावमा संलग्न हुन्छन्, किनकि ९ महिना गर्भधारणले नै यी मांसपेशीहरूमा महत्वपूर्ण लोड राख्छ।

सामान्य पेल्विक फ्लोर समस्याहरू पोस्टपार्टममा समावेश छन्: तनाव मूत्र असंयम (खोक्दा, च sneeze गर्दा, हाँस्दा, वा कूद्दा लिक हुनु), उत्तेजना असंयम (अचानक, तीव्र मूत्र गर्नको आवश्यकता), पेल्विक अंग प्रोलाप्स (पेल्विसमा भारीपनको अनुभव वा "केही खस्दै" हुनु), यौन क्रियाकलापको समयमा दुखाइ, र मल असंयम वा ग्यास नियन्त्रण गर्न गाह्रो।

यी समस्याहरूले अनुमानित ३५% महिलाहरूलाई पोस्टपार्टममा असर गर्छन्, तर धेरै महिलाहरूले यसलाई उल्लेख गर्दैनन् किनकि तिनीहरूलाई भनिएको छ कि यो "बच्चा जन्माएपछि सामान्य हो।" लिक हुनु सामान्य हो। यसले यसलाई सामान्य बनाउँदैन, र यो निश्चित रूपमा उपचारयोग्य बनाउँदैन।

एक पेल्विक फ्लोर भौतिक चिकित्सकले तपाईंको मांसपेशीको कार्यक्षमता मूल्यांकन गर्न सक्छ, विशेष कमजोरीहरू वा समन्वय समस्याहरू पहिचान गर्न सक्छ, र लक्षित पुनर्वास योजना विकास गर्न सक्छ। प्रारम्भिक हस्तक्षेप (६–८ हप्ता पोस्टपार्टमको आसपास, वा तपाईंको प्रदायकद्वारा सफा गरिएको बेला) दीर्घकालीन समस्याहरूलाई रोक्छ। केवल केगेलहरू धेरै महिलाहरूका लागि पर्याप्त छैनन् — र तिनीहरूलाई गलत तरिकामा गर्नाले वास्तवमा केही अवस्थाहरूलाई बिग्रन सक्छ।

तपाईंको प्रदायकलाई सन्दर्भको लागि सोध्नुहोस्। यदि तिनीहरूले अनुरोधलाई अस्वीकार गर्छन् भने, आत्म-सन्दर्भ गर्ने बारेमा विचार गर्नुहोस् — धेरै पेल्विक फ्लोर PTs ले चिकित्सकको सन्दर्भ बिना बिरामीहरूलाई स्वीकार गर्छन्।

डायस्टेसिस रेक्टि भनेको रेक्टस एब्डोमिनिस मांसपेशीहरूको अलगाव हो — "छ मांसपेशी" मांसपेशीहरू — पेटको मध्य रेखामा। गर्भधारणको समयमा, बढ्दो गर्भाशयले यी मांसपेशीहरूलाई अलग गर्दछ, र तिनीहरू बीचको जडानको ऊतक (लाइनाल्बा) पातलो र चौडा हुन्छ। लगभग सबै गर्भधारणहरूमा केही डिग्रीको अलगाव हुन्छ; क्लिनिकली महत्त्वपूर्ण डायस्टेसिस रेक्टि (२ औं औंठाको चौडाइ भन्दा बढीको खाडलको रूपमा परिभाषित गरिएको, वा लगभग २ सेमी) ६ हप्ता पोस्टपार्टममा अनुमानित ६०% महिलाहरूलाई असर गर्छ र १२ महिनामा लगभग ३०% लाई अझै असर गर्छ।

डायस्टेसिस रेक्टिको संकेतहरूमा समावेश छन्: तपाईंको पेटको मध्य रेखामा एक दृश्य ridge वा "डोमिङ" जब तपाईंले सिट-अपको गति गर्नुहुन्छ, एक निरन्तर पोस्टपार्टम "पुच" जुन व्यायाममा प्रतिक्रिया गर्दैन, तलको पीठको दुखाइ, पेल्विक फ्लोर कार्यक्षमता (पेटको भित्तो र पेल्विक फ्लोर एक प्रणालीको रूपमा काम गर्छ), र दैनिक गतिविधिहरूको क्रममा कोर स्थिरतामा गाह्रो।

डायस्टेसिस रेक्टि जाँच गर्नु भनेको एक साधारण भौतिक परीक्षा हो जसमा लगभग ३० सेकेन्ड लाग्छ — तपाईंको प्रदायकले तपाईंको पेटको मध्य रेखामा आफ्नो औंलाहरू राख्छन् जबकि तपाईंले सानो क्रन्च गर्नुहुन्छ र खाडलको मापन गर्छन्। यसको सरलता भए पनि, यो चेक ६ हप्ता भ्रमणमा नियमित रूपमा गरिदैन। यसलाई विशेष रूपमा सोध्नुहोस्।

यदि डायस्टेसिस रेक्टि उपस्थित छ भने, एक भौतिक चिकित्सक जो पोस्टपार्टम पुनःप्राप्तिमा विशेषज्ञता राख्छ, तपाईंलाई गहिरो कोर मांसपेशीहरूलाई पुनर्वास गर्न लक्षित व्यायामहरू सिकाउन सक्छ र खाडललाई बन्द गर्न मद्दत गर्न सक्छ। सामान्य कोर व्यायामहरू — विशेष गरी क्रन्च र प्ल्यांक — वास्तवमा गहिरो स्थिरकहरू ठीकसँग काम गर्नुअघि गरिएमा डायस्टेसिस रेक्टिलाई बिग्रन सक्छ।

प्रारम्भिक पहिचान र उचित पुनर्वासले महत्वपूर्ण भिन्नता ल्याउँछ। अन Address गरिएका डायस्टेसिस रेक्टिले दीर्घकालीन पीठको दुखाइ, निरन्तर पेल्विक फ्लोर समस्याहरू, र वर्षौंसम्म कायम रहने कार्यात्मक सीमाहरूमा परिणत गर्न सक्छ।

कम्तिमा, तपाईंले पोस्टपार्टम डिप्रेसन र चिन्ताको लागि मान्य स्क्रिनिङ उपकरण प्राप्त गर्नुपर्छ — केवल एक संवादात्मक "तपाईंलाई कस्तो महसुस भइरहेको छ?" जुन अधिकांश घटनाहरूलाई छुटाउँछ।

एडिनबर्ग पोस्टनाटल डिप्रेसन स्केल (EPDS) सबैभन्दा व्यापक रूपमा प्रयोग गरिने र मान्य स्क्रिनिङ उपकरण हो। यो १० प्रश्नको आत्म-रिपोर्ट प्रश्नावली हो जसमा लगभग ५ मिनेट लाग्छ। १० वा बढीको स्कोरले थप मूल्यांकनको आवश्यकता पर्ने सम्भावित डिप्रेसनको संकेत गर्दछ। १३+ को स्कोरले डिप्रेसनको बलियो संकेत गर्दछ। प्रश्न १० ले विशेष रूपमा आत्म-हानि विचारहरूको बारेमा सोध्छ।

तर, EPDS का सीमितताहरू छन्। यो मुख्य रूपमा डिप्रेसनको लागि स्क्रिन गर्नको लागि डिजाइन गरिएको थियो र चिन्ता, क्रोध, वा OCD लक्षणहरूलाई समग्र रूपमा समेट्दैन — जुन सबै सामान्य पोस्टपार्टम प्रस्तुतिहरू हुन्। यदि तपाईंको EPDS स्कोर कम छ तर तपाईंले महत्वपूर्ण चिन्ता, चिडचिडापन, अनावश्यक विचारहरू, वा क्रोध अनुभव गर्दै हुनुहुन्छ भने, तपाईंको प्रदायकलाई स्पष्ट रूपमा भन्नुहोस्। स्क्रिनिङ उपकरणले तपाईंले भोगिरहेको कुरा समात्न सक्दैन।

स्क्रिनिङ प्रत्येक पोस्टपार्टम भ्रमणमा हुनुपर्छ, केवल ६ हप्तामा एकपटक होइन। PPD र PPA पहिलो वर्षको कुनै पनि समयमा विकसित हुन सक्छ — ६ हप्तामा सामान्य स्क्रिनिङले तपाईंलाई सुरक्षित बनाउँदैन। AAP का दिशानिर्देशहरूले पनि राम्रो बच्चाको भ्रमणमा स्क्रिनिङको सिफारिस गर्छन् (१, २, ४, र ६ महिना), नयाँ आमाहरूका लागि बाल चिकित्सा नियुक्तिहरू प्रायः सबैभन्दा बारम्बार सम्पर्क बिन्दु हुने कुरा मान्यता दिन्छ।

यदि स्क्रिनिङले मूड विकारको संकेत गर्दछ भने, तपाईंको प्रदायकले विशेष अगाडि बढ्ने कदमहरू प्रस्ताव गर्नुपर्छ: पेरिनेटल मानसिक स्वास्थ्यमा अनुभव भएका थेरापिस्टको सन्दर्भ, यदि उपयुक्त भएमा औषधि विकल्पहरूको छलफल, र १–२ हप्तामा अनुगमन। सकारात्मक स्क्रिन पछि "हाम्रो अर्को महिना तपाईंलाई कस्तो महसुस हुन्छ" भनेको पर्याप्त हेरचाह होइन।

हो, विशेष गरी यदि तपाईंले "नयाँ आमा हुनु" लाई जिम्मेवार ठान्न सकिने लक्षणहरू अनुभव गर्दै हुनुहुन्छ तर वास्तवमा थाइरॉयडको असामान्यता संकेत गर्न सक्छ — अपेक्षाभन्दा बढी थकान, अस्पष्ट तौल परिवर्तन, अत्यधिक जस्तो देखिने कपालको क्षति, मूड परिवर्तन, चिन्ता वा डिप्रेसन, मस्तिष्कको धुंधलोपन, असामान्य रूपमा चिसो महसुस गर्नु, वा कब्जियत।

पोस्टपार्टम थाइरॉयडाइटिसले ५–१०% महिलाहरूलाई असर गर्छ, यसलाई पोस्टपार्टमका सबैभन्दा सामान्य चिकित्सा अवस्थाहरूमा एक बनाउँछ। यो तब हुन्छ जब गर्भावस्थामा स्वाभाविक रूपमा दबाइएका प्रतिरक्षा प्रणालीले डेलिभरी पछि "पुनः उफ्रन्छ" र संवेदनशील महिलाहरूमा थाइरॉयड ग्रन्थिमा आक्रमण गर्न सक्छ।

यो अवस्था सामान्यतया द्विफासिक ढाँचामा हुन्छ। प्रारम्भिक चरण (१–४ महिना पोस्टपार्टम) हाइपरथाइरॉयड हो — चिन्ता, छिटो हृदय दर, तौल घट्ने, कम्पन, र चिडचिडापन जस्तो inflamed थाइरॉयडले भण्डारण गरिएका हार्मोनलाई फाल्छ। यो हाइपोथाइरॉयड चरणमा (४–८ महिना पोस्टपार्टम) परिवर्तन हुन्छ — थकान, तौल बढ्ने, डिप्रेसन, सुक्खा छाला, कपालको क्षति, र चिसो असहिष्णुता।

चुनौती भनेको यी लक्षणहरू धेरै सामान्य पोस्टपार्टम समायोजन र PPD सँग ओभरलैप गर्छन्, जसका कारण थाइरॉयडको असामान्यता प्रायः छुटिन्छ। एक साधारण रक्त परीक्षणले तिनीहरूलाई भिन्न गर्न सक्छ। पूर्ण थाइरॉयड प्यानलको लागि अनुरोध गर्नुहोस्: TSH, फ्री T4, फ्री T3, र थाइरॉयड पेरोक्सिडेज (TPO) एन्टिबडीहरू। TPO एन्टिबडीहरू महत्त्वपूर्ण छन् किनकि सकारात्मक परीक्षण गर्ने महिलाहरू पोस्टपार्टम थाइरॉयडाइटिसको विकासको उच्च जोखिममा हुन्छन् र स्थायी हाइपोथाइरॉयडिज्ममा प्रगति गर्न सक्छन्।

उच्च जोखिममा पर्ने महिलाहरूमा थाइरॉयड रोगको व्यक्तिगत वा पारिवारिक इतिहास, प्रकार १ मधुमेह, वा अन्य स्वप्रतिरक्षित अवस्थाहरू भएका महिलाहरू समावेश छन्। तर कुनै पनि महिलाले पोस्टपार्टम थाइरॉयडाइटिस विकास गर्न सक्छ। यदि तपाईंको प्रदायकले अस्वीकार गरे भने, दृढतापूर्वक वकालत गर्नुहोस् — यो एक सामान्य, परीक्षणयोग्य, उपचारयोग्य अवस्था हो।

६ हप्ता भ्रमण गर्भनिरोधक योजना बनाउने लागि एक महत्वपूर्ण क्षण हो किनकि एक सामान्य र खतरनाक भ्रान्ति हो कि तपाईंले स्तनपान गरिरहँदा वा तपाईंको महिना फर्किनु अघि गर्भवती हुन सक्नुहुन्न। तपाईंले निश्चित रूपमा गर्भवती हुन सक्नुहुन्छ। अण्डोत्सर्ग २५ दिनको रूपमा चाँडै हुन सक्छ, र यो तपाईंको पहिलो पोस्टपार्टम महिना अघि हुन्छ — जसको अर्थ तपाईंले कहिल्यै महिना नदेखी गर्भवती हुन सक्नुहुन्छ।

लैक्टेशनल अमेनोरिया मेथड (LAM) एक वैध गर्भनिरोधक विधि हो — तर केवल यदि तीनवटै शर्तहरू एकै समयमा पूरा गरिन्छ: तपाईंको बच्चा ६ महिना भन्दा कम छ, तपाईं विशेष रूपमा स्तनपान गरिरहनु भएको छ (कुनै पूरक, कुनै चुस्ने चिज, दिनको समयमा प्रत्येक ४ घण्टामा र रातको समयमा प्रत्येक ६ घण्टामा खुवाइरहनु भएको छ), र तपाईंको महिना फर्किएको छैन। यदि कुनै एक शर्त पूरा भएन भने, LAM विश्वसनीय छैन र तपाईंलाई अर्को विधिको आवश्यकता छ।

पोस्टपार्टममा गर्भनिरोधक विकल्पहरूमा प्रोजेस्टिन-केवल विधिहरू (स्तनपानको समयमा सुरक्षित): मिनी-पिल, हार्मोनल IUD (Mirena, Kyleena), इम्प्लान्ट (Nexplanon), वा Depo-Provera शट। यीले दूधको आपूर्ति असर गर्दैन। संयुक्त हार्मोनल विधिहरू (इस्टोजेन + प्रोजेस्टिन: संयोजन पिल, प्याच, रिंग) सामान्यतया कम्तिमा ४–६ हप्ता पोस्टपार्टमसम्म टाढा राखिन्छन् किनकि रक्त थक्काको जोखिम बढ्छ, र केही महिलाहरूमा दूधको आपूर्ति घटाउन सक्छ।

तामाको IUD (Paragard) एक अत्यधिक प्रभावकारी गैर-हार्मोनल विकल्प हो। दुवै IUD र इम्प्लान्टलाई ६ हप्ता भ्रमणमा वा यहाँसम्म कि तुरुन्तै पोस्टपार्टममा राख्न सकिन्छ।

छोटो अन्तरगर्भाधान अन्तराल (डेलिभरी र अर्को गर्भाधान बीच १८ महिना भन्दा कम) प्रीटर्म जन्म, कम जन्मको तौल, र मातृ जटिलताहरूको उच्च जोखिमसँग सम्बन्धित छन्। यो न्यायको बारेमा होइन — यो तपाईंको शरीरलाई पूर्ण रूपमा पुनःप्राप्त गर्नको लागि समय दिनको बारेमा हो। तपाईंको परिवार योजना लक्ष्यहरूको बारेमा वास्तविक वार्ता गर्नुहोस् र तिनीहरूसँग मेल खाने विधि चयन गर्नुहोस्।