ਜੋੜਾਂ ਦਾ ਦਰਦ, ਮਾਸਪੇਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਦਰਦ, ਅਤੇ ਪੇਰੀਮੇਨੋਪੌਜ਼ ਵਿੱਚ ਚੁੰਬਕਤਾ

ਐਸਟਰੋਜਨ ਤੁਹਾਡੇ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀ-ਹੱਡੀ ਦੇ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੀ ਸਿਹਤ ਨੂੰ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ - ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ (ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਡਾਕਟਰ) ਇਸਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਨਹੀਂ। ਐਸਟਰੋਜਨ ਰਿਸੈਪਟਰ ਜੋੜਾਂ, ਟੈਂਡਨ, ਲਿਗਾਮੈਂਟ, ਮਾਸਪੇਸ਼ੀਆਂ, ਕਾਰਟਿਲੇਜ, ਅਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਪੇਰੀਮੇਨੋਪੌਜ਼ ਦੌਰਾਨ ਐਸਟਰੋਜਨ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਉਤਾਰ-ਚੜ੍ਹਾਅ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਘਟਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵਿਆਪਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

ਜੋੜਾਂ ਵਿੱਚ, ਐਸਟਰੋਜਨ ਸਿਨੋਵਿਯਲ ਫਲੂਇਡ ਨੂੰ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਜੋੜਾਂ ਨੂੰ ਚਿਕਨਾਈ ਅਤੇ ਗਦਗੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਇਸ ਵਿੱਚ ਵਿਰੋਧੀ-ਸੂਜਨ ਗੁਣ ਹਨ - ਇਹ ਸਾਈਟੋਕਾਈਨ (ਸੂਜਨ ਮੋਲਿਕਿਊਲ) ਨੂੰ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋੜਾਂ ਦੇ ਟਿਸ਼ੂਆਂ ਵਿੱਚ ਇਮਿਊਨ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਐਸਟਰੋਜਨ ਘਟਦਾ ਹੈ, ਜੋੜਾਂ ਚਿਕਨਾਈ ਖੋ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਕਾਰਟਿਲੇਜ ਖਰਾਬ ਹੋਣ ਲਈ ਹੋਰ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੂਜਨ ਦਾ ਵਾਤਾਵਰਣ ਬਦਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਤੀਜਾ ਇਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਠੋਰਤਾ, ਦਰਦ, ਅਤੇ ਦਰਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਅਕਸਰ ਹੱਥਾਂ, ਗੋਡਿਆਂ, ਕੂਲ੍ਹਿਆਂ, ਅਤੇ ਮੋਢਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਐਸਟਰੋਜਨ ਕੋਲਾਜਨ ਨੂੰ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣ ਵਿੱਚ ਵੀ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ - ਟੈਂਡਨ, ਲਿਗਾਮੈਂਟ, ਅਤੇ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਟਿਸ਼ੂ ਵਿੱਚ ਸਾਂਚਾ ਪ੍ਰੋਟੀਨ। ਘਟਦਾ ਕੋਲਾਜਨ ਟੈਂਡਨ ਅਤੇ ਲਿਗਾਮੈਂਟ ਦੀ ਲੈਕਸਿਟੀ ਵਿੱਚ ਯੋਗਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਟੈਂਡਿਨੋਪੈਥੀ ਵਰਗੀਆਂ ਚੋਟਾਂ ਲਈ ਵਧੇਰੇ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲਤਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਮ ਅਨੁਭਵ ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਪੇਰੀਮੇਨੋਪੌਜ਼ੀ ਔਰਤਾਂ ਵਰਣਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਮਾਸਪੇਸ਼ੀਆਂ ਵੀ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਐਸਟਰੋਜਨ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀ ਪ੍ਰੋਟੀਨ ਸੰਸ਼ਲੇਸ਼ਣ, ਮਾਈਟੋਕਾਂਡ੍ਰੀਆ ਫੰਕਸ਼ਨ, ਅਤੇ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀ ਸੈਟੇਲਾਈਟ ਸੈੱਲ (ਮਰੰਮਤ ਸੈੱਲ) ਦੀ ਗਤੀਵਿਧੀ ਨੂੰ ਸਮਰਥਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸਦੀ ਘਾਟ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਦੇ ਘਟਣ, ਕਸਰਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੀ ਵਾਪਸੀ ਵਿੱਚ ਘਟਾਅ, ਅਤੇ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀ ਦੇ ਦਰਦ ਲਈ ਵਧੇਰੇ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲਤਾ ਵਿੱਚ ਯੋਗਦਾਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਪੇਰੀਮੇਨੋਪੌਜ਼ੀ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਵਰਕਆਉਟ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਸੰਭਾਲਣਯੋਗ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੇ ਸਨ ਹੁਣ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਦਰਦ ਅਤੇ ਵਾਪਸੀ ਵਿੱਚ ਧੀਰੇ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।

ਹਾਂ, ਪੈਰੇਸਥੇਸੀਆ - ਚੁੰਬਕਤਾ, ਸੁੰਨਤਾ, "ਪਿੰਨ ਅਤੇ ਸੂਈਆਂ," ਜਾਂ ਸੜਨ ਦੇ ਅਨੁਭਵ - ਪੇਰੀਮੇਨੋਪੌਜ਼ ਦਾ ਇੱਕ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਪਰ ਅੰਡਰਐਪ੍ਰੀਸ਼ੀਏਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਲੱਛਣ ਹੈ। ਐਸਟਰੋਜਨ ਨਰਵ ਫੰਕਸ਼ਨ ਅਤੇ ਨਰਵ ਮਰੰਮਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੇਰੀਮੇਨੋਪੌਜ਼ ਦੌਰਾਨ ਇਸਦਾ ਉਤਾਰ-ਚੜ੍ਹਾਅ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਅ ਲਿਆ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਔਰਤਾਂ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਹੱਥਾਂ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਚੁੰਬਕਤਾ, ਚਮੜੀ 'ਤੇ ਰੇਪਣ ਦਾ ਅਨੁਭਵ, ਜਾਂ ਸੁੰਨਤਾ ਦੇ ਐਪੀਸੋਡਾਂ ਦੀ ਰਿਪੋਰਟ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਸਾਫ਼ ਕਾਰਨ ਦੇ ਬਿਨਾਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਅਤੇ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।

ਐਸਟਰੋਜਨ ਨਰਵਾਂ ਨੂੰ ਇਨਸੂਲੇਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਮਾਈਲਿਨ ਸ਼ੀਥ ਨੂੰ ਸਮਰਥਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਰਵ ਸੰਕੇਤ ਪ੍ਰਸਾਰਣ ਨੂੰ ਸੁਗਮ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਨਰਵ ਵਾਧਾ ਫੈਕਟਰ ਦੇ ਉਤਪਾਦਨ ਨੂੰ ਵੀ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪੇਰੀਫੇਰਲ ਨਰਵ ਦੀ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲਤਾ ਨੂੰ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਐਸਟਰੋਜਨ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਅਸਥਿਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਨਰਵ ਸੰਕੇਤ ਅਸਥਿਰ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਚਿੰਤਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਜੀਬ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਲੱਛਣ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਇਹ ਲੱਛਣ ਅਕਸਰ ਅਸਥਾਈ ਅਤੇ ਬੇਨਿਗਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਸਿਹਤ ਦੇ ਪ੍ਰਦਾਤਾ ਨੂੰ ਦੱਸਣਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਹੋਰ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਦੇ ਲੱਛਣਾਂ ਨਾਲ ਝਲਕਦੇ ਹਨ। ਕਾਰਪਲ ਟਨਲ ਸਿੰਡਰੋਮ ਪੇਰੀਮੇਨੋਪੌਜ਼ ਦੌਰਾਨ ਜ਼ਿਆਦਾ ਆਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ (ਐਸਟਰੋਜਨ ਦੇ ਉਤਾਰ-ਚੜ੍ਹਾਅ ਟਿਸ਼ੂ ਸੂਜਨ ਨੂੰ ਵਧਾ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜੋ ਮੀਡੀਅਨ ਨਰਵ ਨੂੰ ਦਬਾਉਂਦਾ ਹੈ), ਅਤੇ ਡਾਇਬੀਟੀਜ਼, B12 ਦੀ ਘਾਟ, ਜਾਂ ਥਾਇਰਾਇਡ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪੇਰੀਫੇਰਲ ਨਿਊਰੋਪੈਥੀ ਨੂੰ ਖਾਰਜ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਮੈਗਨੀਸ਼ੀਅਮ ਦੀ ਘਾਟ - ਜੋ ਪੇਰੀਮੇਨੋਪੌਜ਼ ਦੌਰਾਨ ਵਧੇਰੇ ਮੂਤਰ ਮੈਗਨੀਸ਼ੀਅਮ ਨਿਕਾਸ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੋਰ ਆਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ - ਵੀ ਚੁੰਬਕਤਾ, ਮਾਸਪੇਸ਼ੀ ਦੇ ਕ੍ਰੈਂਪ, ਅਤੇ ਨਰਵਾਂ ਦੀ ਚਿੜਚਿੜਾਪਣ ਵਿੱਚ ਯੋਗਦਾਨ ਦੇ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਮੈਗਨੀਸ਼ੀਅਮ ਗਲਾਈਸੀਨੇਟ ਸਪਲੀਮੈਂਟ (200-400 ਮਿ.ਗ੍ਰਾ. ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੌਣ ਵੇਲੇ) ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਹਿਣ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪੈਰੇਸਥੇਸੀਆ ਅਤੇ ਨੀਂਦ ਦੀ ਗੁਣਵੱਤਾ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਸਵਾਲ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਸਦਾ ਜਵਾਬ ਹੈ: ਇਹ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਦੋਹਾਂ। ਪੇਰੀਮੇਨੋਪੌਜ਼ ਅਤੇ ਆਟੋਇਮਿਊਨ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਰਿਊਮਾਟਾਇਡ ਆਰਥਰਾਈਟਿਸ (RA) ਦਾ ਇੱਕ ਜਟਿਲ ਸੰਬੰਧ ਹੈ। ਔਰਤਾਂ RA ਵਿਕਸਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਮਰਦਾਂ ਨਾਲੋਂ 2-3 ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਸੰਭਾਵਨਾ ਰੱਖਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਅਕਸਰ ਮੱਧ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ - ਜਦੋਂ ਪੇਰੀਮੇਨੋਪੌਜ਼ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਦੋਹਾਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਲੱਛਣਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਵੱਖਰਾ ਕਰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਪੇਰੀਮੇਨੋਪੌਜ਼ੀ ਜੋੜਾਂ ਦਾ ਦਰਦ (ਕਈ ਵਾਰ ਮੈਨੋਪੌਜ਼ੀ ਆਰਥਰਾਲਜੀਆ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ) ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ - ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਜੋੜਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਕਸਰ ਸਮਰੂਪਤਾ ਨਾਲ - ਅਤੇ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਵੇਰੇ ਵੱਧ ਬੁਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਗਤੀ ਨਾਲ ਸੁਧਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸਨੂੰ ਅਕਸਰ ਕਠੋਰਤਾ ਅਤੇ ਦਰਦ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਨਾ ਕਿ ਤੇਜ਼ ਦਰਦ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਅਤੇ ਇਹ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਜੋੜਾਂ ਦੀ ਸੂਜਨ, ਲਾਲੀ, ਜਾਂ ਗਰਮੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ।

ਸੂਜਨਸ਼ੀਲ ਆਰਥਰਾਈਟਿਸ, ਇਸ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ, ਅਕਸਰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਜੋੜਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਸੂਜਨ, ਗਰਮੀ, ਅਤੇ ਲਾਲੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਸਵੇਰੇ ਦੀ ਕਠੋਰਤਾ ਜੋ 30-60 ਮਿੰਟ ਤੋਂ ਵੱਧ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਗਤੀ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਸੁਧਰਦੀ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਇਲਾਜ ਦੇ ਬਿਨਾਂ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵਧਦੀ ਹੈ।

ਓਸਟਿਓਆਰਥਰਾਈਟਿਸ - ਵਿਦਰੂਪ ਜੋੜਾਂ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ - ਵੀ ਪੇਰੀਮੇਨੋਪੌਜ਼ ਦੌਰਾਨ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਕਾਰਟਿਲੇਜ 'ਤੇ ਐਸਟਰੋਜਨ ਦੇ ਰੱਖਿਆਕਾਰੀ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਦੀ ਘਾਟ ਪਹਿਣਣ ਵਾਲੇ ਜੋੜਾਂ ਅਤੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ ਬਦਲਾਅ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਹਾਡਾ ਜੋੜਾਂ ਦਾ ਦਰਦ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਜੋੜਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਨਕ ਹੈ ਅਤੇ ਗਤੀ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਹੈ (ਸੁਧਰਦਾ ਨਹੀਂ), ਤਾਂ ਓਸਟਿਓਆਰਥਰਾਈਟਿਸ ਯੋਗਦਾਨ ਦੇ ਸਕਦੀ ਹੈ।

ਇੱਕ ਬੁਨਿਆਦੀ ਕੰਮਕਾਜ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੂਜਨਸ਼ੀਲ ਮਾਰਕਰ (ESR, CRP), ਰਿਊਮਾਟਾਇਡ ਫੈਕਟਰ, ਅਤੇ ਐਂਟੀ-CCP ਐਂਟੀਬਾਡੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ, ਹਾਰਮੋਨਲ ਜੋੜਾਂ ਦੇ ਦਰਦ ਅਤੇ ਆਟੋਇਮਿਊਨ ਬਿਮਾਰੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਖਰਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਓਸਟਿਓਆਰਥਰਾਈਟਿਸ ਦਾ ਸ਼ੱਕ ਹੈ, ਤਾਂ X-ਰੇ ਜਾਂ ਅਲਟਰਾਸਾਊਂਡ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ।

ਹਾਂ, ਐਡਹੀਸਿਵ ਕੈਪਸੁਲਾਈਟਿਸ - ਜੋ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਫ੍ਰੋਜ਼ਨ ਸ਼ੋਲਡਰ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ - ਪੇਰੀਮੇਨੋਪੌਜ਼ ਅਤੇ ਮੈਨੋਪੌਜ਼ ਨਾਲ ਇੱਕ ਚਮਤਕਾਰੀ ਸੰਬੰਧ ਹੈ। ਇਹ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਮਰਦਾਂ ਨਾਲੋਂ 2-4 ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਆਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, 40-60 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਚੋਟੀ ਦੇ ਮੌਕੇ 'ਤੇ, ਜੋ ਮੈਨੋਪੌਜ਼ੀ ਬਦਲਾਅ ਦੇ ਨਾਲ ਨਜ਼ਦੀਕੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਟ੍ਰੈਕ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕਿ ਸਹੀ ਮਕੈਨਿਜ਼ਮ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਿਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ, ਪਰ ਐਸਟਰੋਜਨ ਦੀ ਘਾਟ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਕਾਰਟਿਲੇਜ, ਸੂਜਨ, ਅਤੇ ਟਿਸ਼ੂ ਹੀਲਿੰਗ 'ਤੇ ਕੇਂਦਰੀ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ।

ਫ੍ਰੋਜ਼ਨ ਸ਼ੋਲਡਰ ਤਿੰਨ ਪੜਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਕਸਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ: "ਫ੍ਰੀਜ਼ਿੰਗ" ਪੜਾਅ (ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਤੋਂ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦਰਦ ਅਤੇ ਕਠੋਰਤਾ ਦਾ ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਵਾਧਾ), "ਫ੍ਰੋਜ਼ਨ" ਪੜਾਅ (ਦਰਦ ਘਟ ਸਕਦਾ ਹੈ ਪਰ ਗਤੀ ਦੀ ਰੇਂਜ ਬਹੁਤ ਸੀਮਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ), ਅਤੇ "ਥੌਇੰਗ" ਪੜਾਅ (ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੋਂ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਗਤੀ ਦੀ ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਵਾਪਸੀ)। ਪੂਰਾ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਇਲਾਜ ਦੇ ਬਿਨਾਂ 1-3 ਸਾਲ ਲੈ ਸਕਦੀ ਹੈ।

ਐਸਟਰੋਜਨ ਰਿਸੈਪਟਰਾਂ ਨੂੰ ਮੋਢੇ ਦੇ ਜੋੜਾਂ ਦੇ ਕੈਪਸੂਲ ਵਿੱਚ ਪਛਾਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਘਟਦਾ ਐਸਟਰੋਜਨ ਫ੍ਰੋਜ਼ਨ ਸ਼ੋਲਡਰ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਸੂਜਨ ਅਤੇ ਫਾਈਬ੍ਰੋਸਿਸ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਡਾਇਬੀਟੀਜ਼ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ (ਜੋ ਪੇਰੀਮੇਨੋਪੌਜ਼ ਦੌਰਾਨ ਵੀ ਵਧਦੀ ਹੈ) ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੱਧ ਖਤਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ - 10-20% ਡਾਇਬੀਟੀਜ਼ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਫ੍ਰੋਜ਼ਨ ਸ਼ੋਲਡਰ ਵਿਕਸਿਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਇਲਾਜ ਵਿੱਚ ਫਿਜੀਓਥੈਰੇਪੀ (ਮੈਨੇਜਮੈਂਟ ਦਾ ਮੁੱਖ ਤੱਤ), ਵਿਰੋਧੀ-ਸੂਜਨ ਦਵਾਈਆਂ, ਜੋੜਾਂ ਦੇ ਕੈਪਸੂਲ ਵਿੱਚ ਕੋਰਟਿਕੋਸਟੇਰੋਇਡ ਇੰਜੈਕਸ਼ਨ, ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਰੋਧਕ ਮਾਮਲੇ ਹਨ, ਹਾਈਡ੍ਰੋਡਿਲਟੇਸ਼ਨ (ਕੈਪਸੂਲ ਨੂੰ ਖਿੱਚਣ ਲਈ ਫਲੂਇਡ ਦਾ ਇੰਜੈਕਸ਼ਨ) ਜਾਂ ਸਰਜੀਕਲ ਰੀਲੀਜ਼ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਫਿਜੀਓਥੈਰੇਪੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨਤੀਜੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੋਢੇ ਦੀ ਕਠੋਰਤਾ ਅਤੇ ਦਰਦ ਵਿਕਸਿਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਲਾਜ ਲੈਣ ਵਿੱਚ ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰੋ - ਜਿੰਨਾ ਜਲਦੀ ਤੁਸੀਂ ਫਿਜੀਓਥੈਰੇਪੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਉਤਨਾ ਹੀ ਛੋਟਾ ਅਤੇ ਘੱਟ ਗੰਭੀਰ ਕੋਰਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਪੇਰੀਮੇਨੋਪੌਜ਼ੀ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀ-ਹੱਡੀ ਦੇ ਲੱਛਣਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧਨ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇੱਕ ਬਹੁ-ਪੱਖੀ ਪਹੁੰਚ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਗਤੀ ਸ਼ਾਇਦ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹਸਤਕਸ਼ੇਪ ਹੈ। ਨਿਯਮਤ ਕਸਰਤ - ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਸ਼ਿਕਸ਼ਣ, ਲਚਕਦਾਰਤਾ ਦਾ ਕੰਮ, ਅਤੇ ਮੋਡਰੇਟ-ਇੰਪੈਕਟ ਕਾਰਡੀਓਵਾਸਕੁਲਰ ਕਸਰਤ ਨੂੰ ਮਿਲਾਉਂਦੀ ਹੈ - ਜੋੜਾਂ ਦੀ ਚਿਕਨਾਈ, ਮਾਸਪੇਸ਼ੀ ਦੀ ਮਾਤਰਾ, ਹੱਡੀ ਦੀ ਘਣਤਾ, ਅਤੇ ਕੋਲਾਜਨ ਦੇ ਉਤਪਾਦਨ ਨੂੰ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਕੁੰਜੀ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਸਥਿਰਤਾ ਹੈ ਨਾ ਕਿ ਤੀਬਰਤਾ; ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਆਗ੍ਰੇਸਿਵ ਕਸਰਤ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਜੋੜਾਂ ਦੇ ਲੱਛਣਾਂ ਨੂੰ ਬਿਹਤਰ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜੇ ਤੁਹਾਡਾ ਸਰੀਰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆ ਰਿਹਾ।

ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਸ਼ਿਕਸ਼ਣ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਧਿਆਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਰੋਧਕ ਕਸਰਤ ਉਹ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਦੇ ਘਟਣ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਪੇਰੀਮੇਨੋਪੌਜ਼ ਦੌਰਾਨ ਤੇਜ਼ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋੜਾਂ ਦੀ ਸਥਿਰਤਾ ਨੂੰ ਸਮਰਥਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਬਾਇਓਮੈਕੈਨਿਕਸ ਨੂੰ ਸੁਧਾਰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਜੋੜਾਂ ਨੂੰ ਵੱਧ ਤਣਾਅ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਸ਼ਿਕਸ਼ਣ ਵਿੱਚ ਨਵੇਂ ਹੋ, ਤਾਂ ਹਲਕੇ ਭਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ ਅਤੇ ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਅੱਗੇ ਵਧੋ।

ਵਿਰੋਧੀ-ਸੂਜਨ ਪੋਸ਼ਣ ਪੇਰੀਮੇਨੋਪੌਜ਼ ਦੀ ਵਧੀਕ ਸਿਸਟਮਿਕ ਸੂਜਨ ਨੂੰ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਓਮੇਗਾ-3-ਅਮੀਰ ਖੁਰਾਕ (ਚਰਬੀ ਵਾਲਾ ਮੱਛੀ, ਅਖਰੋਟ, ਫਲੈਕਸੀਡ) ਅਤੇ ਇੱਕ ਮੈਡੀਟਰਰੇਨੀਅਨ-ਸਟਾਈਲ ਖਾਣ ਪੀਣ ਦੀ ਪੈਟਰਨ ਨੂੰ ਸੂਜਨਸ਼ੀਲ ਮਾਰਕਰਾਂ ਦੇ ਘੱਟ ਪੱਧਰਾਂ ਅਤੇ ਘੱਟ ਜੋੜਾਂ ਦੇ ਲੱਛਣਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਕਰਕਿਊਮਿਨ (ਹਲਦੀ ਦਾ ਨਿਕਾਸ) ਜੋੜਾਂ ਦੇ ਦਰਦ ਨੂੰ ਘਟਾਉਣ ਲਈ ਮੋਡਰੇਟ ਸਬੂਤ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਬਾਇਓਐਵੈਲਬਿਲਿਟੀ ਪਾਈਪਰਾਈਨ ਜਾਂ ਲਿਪਿਡ ਇਨਕੈਪਸੂਲੇਸ਼ਨ ਵਾਲੀਆਂ ਫਾਰਮੂਲੇਸ਼ਨਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ।

ਹਾਰਮੋਨ ਥੈਰੇਪੀ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀ-ਹੱਡੀ ਦੇ ਲੱਛਣਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਐਸਟਰੋਜਨ ਬਦਲਾਅ ਨੇ ਪੋਸਟਮੈਨੋਪੌਜ਼ੀ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋੜਾਂ ਦੇ ਦਰਦ ਨੂੰ ਘਟਾਉਣ ਅਤੇ ਕਾਰਟਿਲੇਜ ਦੀ ਸਿਹਤ ਨੂੰ ਸੁਧਾਰਨ ਲਈ ਦਿਖਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਿਗਰਾਨੀ ਡੇਟਾ ਪੇਰੀਮੇਨੋਪੌਜ਼ ਦੌਰਾਨ ਸਮਾਨ ਲਾਭ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਹਾਡਾ ਜੋੜਾਂ ਦਾ ਦਰਦ ਪੇਰੀਮੇਨੋਪੌਜ਼ ਦੇ ਲੱਛਣਾਂ ਦੇ ਵਿਆਪਕ ਪੈਟਰਨ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਤਾਂ HRT ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਕਈ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਹੱਲ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਡਾਈਕਲੋਫੇਨੈਕ ਜੈਲ ਵਰਗੀਆਂ ਟੌਪਿਕਲ ਇਲਾਜਾਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਜੋੜਾਂ ਲਈ ਨਿਸ਼ਾਨਬੱਧ ਰਾਹਤ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ ਬਿਨਾਂ ਸਿਸਟਮਿਕ ਪਾਸੇ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ।

ਪੇਰੀਮੇਨੋਪੌਜ਼ ਅਤੇ ਮੈਨੋਪੌਜ਼ ਕਾਰਪਲ ਟਨਲ ਸਿੰਡਰੋਮ (CTS) ਲਈ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਖਤਰਾ ਕਾਰਕ ਹਨ। ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਕਈ ਰਸਤੇ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਪੇਰੀਮੇਨੋਪੌਜ਼ ਦੌਰਾਨ ਐਸਟਰੋਜਨ ਦੀ ਉਤਾਰ-ਚੜ੍ਹਾਅ ਪਾਣੀ ਦੀ ਰਿਟੇਨਸ਼ਨ ਅਤੇ ਟਿਸ਼ੂ ਸੂਜਨ ਨੂੰ ਵਧਾ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਮੀਡੀਅਨ ਨਰਵ ਨੂੰ ਦਬਾਉਂਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਇਹ ਕਲਾਈ ਵਿੱਚ ਪਤਲੇ ਕਾਰਪਲ ਟਨਲ ਵਿੱਚੋਂ ਗੁਜ਼ਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਉਹੀ ਮਕੈਨਿਜ਼ਮ ਹੈ ਜੋ ਗਰਭਾਵਸਥਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰੀਮੇਨਸਟ੍ਰੂਅਲ ਦੌਰਾਨ CTS ਨੂੰ ਹੋਰ ਆਮ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਫਲੂਇਡ ਡਾਇਨਾਮਿਕਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਘਟਦਾ ਐਸਟਰੋਜਨ ਟੇਨੋਸਾਈਨੋਵੀਅਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ - ਉਹ ਟਿਸ਼ੂ ਜੋ ਟੈਂਡਨ ਨੂੰ ਕਾਰਪਲ ਟਨਲ ਵਿੱਚੋਂ ਗੁਜ਼ਰਦਾ ਹੈ। ਐਸਟਰੋਜਨ ਇਸ ਟਿਸ਼ੂ ਦੀ ਸਿਹਤ ਅਤੇ ਲਚਕਦਾਰਤਾ ਨੂੰ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਐਸਟਰੋਜਨ ਘਟਦਾ ਹੈ, ਟੇਨੋਸਾਈਨੋਵੀਅਮ ਮੋਟਾ ਅਤੇ ਸੂਜਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੀਡੀਅਨ ਨਰਵ ਲਈ ਉਪਲਬਧ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਹੋਰ ਘਟਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਕਾਰਪਲ ਟਨਲ ਦੇ ਲੱਛਣਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਗਠੇ, ਇੰਡੈਕਸ, ਮੱਧ, ਅਤੇ ਰਿੰਗ ਉਂਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁੰਨਤਾ ਅਤੇ ਚੁੰਬਕਤਾ (ਛੋਟੀ ਉਂਗਲ ਨਹੀਂ), ਪੇਸ਼ੀ ਜੋ ਅਕਸਰ ਫੋਰਆਰਮ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਗ੍ਰਿਪ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਕਮਜ਼ੋਰੀ, ਅਤੇ ਲੱਛਣ ਜੋ ਅਕਸਰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਂ ਜਾਗਣ 'ਤੇ ਵੱਧ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਇਸਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਸੁੰਨਤਾ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਾਗਦਾ ਹੈ।

ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਪ੍ਰਬੰਧਨ ਵਿੱਚ ਰਾਤ ਨੂੰ ਪਹਿਨੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਕਲਾਈ ਦੇ ਸਪਲਿੰਟ (ਕਲਾਈ ਨੂੰ ਨਿਊਟਰਲ ਪਦਵੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ ਨਰਵ 'ਤੇ ਦਬਾਅ ਨੂੰ ਘਟਾਉਂਦਾ ਹੈ), ਅਰਗੋਨੋਮਿਕ ਸੋਧਾਂ, ਅਤੇ ਵਿਰੋਧੀ-ਸੂਜਨ ਉਪਾਅ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਜੇ ਹਾਰਮੋਨਲ ਬਦਲਾਅ ਯੋਗਦਾਨ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਹਾਰਮੋਨ ਥੈਰੇਪੀ ਸੂਜਨ ਨੂੰ ਘਟਾਉਣ ਦੁਆਰਾ ਅਪਰੋਕਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਜੇ CTS ਜਾਰੀ ਜਾਂ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਨਰਵ ਸੰਚਾਰ ਅਧਿਐਨ ਨਾਲ ਮੁਲਾਂਕਣ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਗੰਭੀਰ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੋਰਟਿਕੋਸਟੇਰੋਇਡ ਇੰਜੈਕਸ਼ਨ ਜਾਂ ਸਰਜੀਕਲ ਰੀਲੀਜ਼ ਦੀ ਲੋੜ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਸੁੰਨਤਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਦਾਤਾ ਨੂੰ ਦੱਸੋ - ਇਹ ਕਾਰਪਲ ਟਨਲ ਨੂੰ ਪੇਰੀਮੇਨੋਪੌਜ਼ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪੈਰੇਸਥੇਸੀਆ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ।