ਜਨਮ ਦੇ ਬਾਅਦ ਦਾ ਸ਼ਾਰੀਰੀਕ ਸੁਧਾਰ — ਲੋਚੀਆ, ਠੀਕ ਹੋਣਾ, ਅਤੇ ਕੀ ਉਮੀਦ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ

ਲੋਚੀਆ ਉਹ ਯੋਨੀ ਸ੍ਰਾਵ ਹੈ ਜੋ ਜਨਮ ਦੇ ਬਾਅਦ ਤੁਹਾਡੇ ਗਰਭਾਸ਼ੇ ਦੇ ਠੀਕ ਹੋਣ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ — ਚਾਹੇ ਤੁਸੀਂ ਯੋਨੀ ਰਸਾਈ ਦੁਆਰਾ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸਿਜ਼ੇਰੀਅਨ ਦੁਆਰਾ। ਇਹ ਸੁਧਾਰ ਦਾ ਇੱਕ ਆਮ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਇਹ ਮਹੀਨਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਇੱਕ ਪੇਸ਼ਬੰਦ ਪ੍ਰਗਤੀ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਲੋਚੀਆ ਰੁਬਰਾ (ਦਿਨ 1–4): ਭਾਰੀ, ਚਮਕੀਲਾ ਲਾਲ ਖੂਨ ਛੱਡਣਾ ਛੋਟੇ ਗਠੇ ਨਾਲ। ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਤੀਬਰ ਪੜਾਅ ਹੈ। ਪਹਿਲੇ 24 ਘੰਟਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਲੇਟੇ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਖੜੇ ਹੁੰਦੇ ਹੋ (ਖੂਨ ਤੁਹਾਡੇ ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਦੌਰਾਨ ਇਕੱਠਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ) ਵਹਾਅ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਰੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਗੋਲਫ ਬਾਲ ਦੇ ਆਕਾਰ ਤੱਕ ਗਠੇ ਪਾਸ ਕਰਨਾ ਆਮ ਹੈ; ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਗਠੇ ਛੋਟੇ ਹੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।

ਲੋਚੀਆ ਸੇਰੋਸਾ (ਦਿਨ 4–10): ਸ੍ਰਾਵ ਗੁਲਾਬੀ-ਭੂਰੇ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਗੁਲਾਬੀ ਵਿੱਚ ਬਦਲਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਹਲਕਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਘੱਟ ਸਰਗਰਮ ਖੂਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਛੋਟੇ ਗਠੇ ਅਜੇ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ।

ਲੋਚੀਆ ਅਲਬਾ (ਦਿਨ 10 ਤੋਂ 4–6 ਹਫ਼ਤੇ): ਪੀਲੇ-ਸਫੇਦ ਜਾਂ ਕ੍ਰੀਮ ਰੰਗ ਦਾ ਸ੍ਰਾਵ। ਇਹ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਫੇਦ ਖੂਨ ਦੇ ਕੋਸ਼ਿਕਾ, ਉਤਕਰਮ ਦੇ ਮਿਸ਼ਰਣ, ਅਤੇ ਮਿਊਕਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮਾਤਰਾ ਘਟਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਪੜਾਅ 3 ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਦੇ ਆਸ-ਪਾਸ ਖਤਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਦੂਜਿਆਂ ਲਈ, ਇਹ 6 ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਤੱਕ ਜਾਰੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।

ਕੁੱਲ ਅਵਧੀ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ 4–6 ਹਫ਼ਤੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ 8 ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਤੱਕ ਵਧ ਸਕਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਆਮ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦੁੱਧ ਪੀਣ ਨਾਲ ਲੋਚੀਆ ਦੀ ਅਵਧੀ 'ਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪੈ ਸਕਦਾ ਹੈ — ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਨਰਸਿੰਗ ਸੈਸ਼ਨਾਂ ਦੌਰਾਨ ਭਾਰੀ ਵਹਾਅ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ (ਦੁੱਧ ਪੀਣ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਆਕਸੀਟੋਸਿਨ ਗਰਭਾਸ਼ੇ ਦੇ ਸੰਕੋਚਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ)।

ਲਾਲ ਝੰਡੇ: ਜੇ ਲੋਚੀਆ ਮੁੜ ਚਮਕੀਲੇ ਲਾਲ ਅਤੇ ਭਾਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਇਹ ਹਲਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਾਰੀਰੀਕ ਗਤੀਵਿਧੀ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ — ਆਰਾਮ ਕਰੋ ਅਤੇ ਨਿਗਰਾਨੀ ਕਰੋ। ਪਰ ਜੇ ਭਾਰੀ ਲਾਲ ਖੂਨ ਵਹਿਣ ਜਾਰੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਵੱਡੇ ਗਠੇ ਪਾਸ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ (ਪਹਿਲੇ 24 ਘੰਟਿਆਂ ਦੇ ਬਾਅਦ ਗੋਲਫ ਬਾਲ ਤੋਂ ਵੱਡੇ), ਜਾਂ ਖੂਨ ਇੱਕ ਘੰਟੇ ਵਿੱਚ ਪੈਡ ਨੂੰ ਭਿੱਜਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਦਾਤਾ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਕਰੋ। ਇਹ ਰੱਖੇ ਗਏ ਪਲੇਸੈਂਟਲ ਉਤਕਰਮ ਜਾਂ ਗਰਭਾਸ਼ੇ ਦੀ ਅਟੋਨੀ ਦਰਸਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਵਿਆਵਹਾਰਿਕ ਪ੍ਰਬੰਧਨ: ਮਾਤ੍ਰਿਤਾ ਪੈਡਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰੋ (ਟੈਂਪੋਨ ਨਹੀਂ — 6 ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਲਈ ਯੋਨੀ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣਾ ਇਨਫੈਕਸ਼ਨ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਲਈ)। ਮੈਸ਼ ਹਸਪਤਾਲ ਦੇ ਅੰਡਰਵੇਅਰ ਚੰਗੇ ਕਾਰਨ ਲਈ ਹੈਰਾਨੀਜਨਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਲੋਕਪ੍ਰਿਯ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਬਿਸਤਰੇ ਅਤੇ ਬਾਥਰੂਮ ਵਿੱਚ ਵਾਧੂ ਸਪਲਾਈ ਰੱਖੋ।

ਪੇਰੀਨੀਅਲ ਫੱਟਣਾਂ ਨੂੰ ਗੰਭੀਰਤਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰਗੀਕ੍ਰਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਰ ਡਿਗਰੀ ਦੀ ਵੱਖਰੀ ਠੀਕ ਹੋਣ ਦੀ ਸਮਾਂ-ਸੂਚੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਬੰਧਨ ਪਹੁੰਚ ਹੈ।

ਪਹਿਲੀ ਡਿਗਰੀ ਦੇ ਫੱਟਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਚਮੜੀ ਅਤੇ ਸਤਹੀ ਉਤਕਰਮ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਿਲਾਈ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੀ ਅਤੇ 1–2 ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਠੀਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਦਰਦ ਹਲਕਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬਰਫ ਅਤੇ ਓਵਰ-ਦ-ਕਾਊਂਟਰ ਦਰਦ ਨਿਵਾਰਕ ਨਾਲ ਸੰਭਾਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਦੂਜੀ ਡਿਗਰੀ ਦੇ ਫੱਟਣਾਂ ਪੇਰੀਨੀਅਲ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਿਲਾਈ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ (ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਪਿਘਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ) ਅਤੇ 2–4 ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਠੀਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਆਮ ਕਿਸਮ ਦਾ ਫੱਟਣ ਹੈ। ਦਰਦ ਮੱਧਮ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬੈਠਣ, ਚੱਲਣ, ਅਤੇ ਆਂਦੋਲਨ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸੁਵਿਧਾ ਪੈਦਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਤੀਜੀ ਡਿਗਰੀ ਦੇ ਫੱਟਣਾਂ ਆਨਲ ਸਫਿੰਕਟਰ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਲਈ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸਰਜਰੀ ਦੀ ਮਰੰਮਤ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ 6–12 ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਲਈ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਠੀਕ ਹੋਣ ਲਈ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਜਟਿਲਤਾਵਾਂ ਦਾ ਖਤਰਾ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਲ-ਅਸਮਰਥਤਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਜ્ઞ ਨਾਲ ਫਾਲੋ-ਅਪ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਚੌਥੀ ਡਿਗਰੀ ਦੇ ਫੱਟਣਾਂ ਆਨਲ ਸਫਿੰਕਟਰ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ ਰੈਕਟਲ ਮਿਊਕੋਸਾ ਵਿੱਚ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਮਰੰਮਤ ਅਤੇ ਸੁਧਾਰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਜਟਿਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਪੈਲਵਿਕ ਫਲੋਰ ਫਿਜ਼ੀਓਥੈਰੇਪੀ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਿਫਾਰਸ਼ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਸਭ ਫੱਟਣਾਂ ਲਈ ਠੀਕ ਹੋਣ ਦੀ ਰਣਨੀਤੀਆਂ: ਪਹਿਲੇ 48 ਘੰਟਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬਰਫ ਦੇ ਪੈਕੇਟ (ਜਮ੍ਹੇ ਪੈਡਸਿਕਲ — ਪੈਡਾਂ ਨੂੰ ਵਿਚ ਹੇਜ਼ਲ ਅਤੇ ਐਲੋ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੋ ਕੇ ਫ੍ਰੀਜ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ — ਇੱਕ ਲੋਕਪ੍ਰਿਯ ਵਿਕਲਪ ਹੈ), ਜਨਮ ਦੇ 24 ਘੰਟਿਆਂ ਬਾਅਦ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਸਿੱਟਜ਼ ਬਾਥ (10–20 ਮਿੰਟ ਲਈ ਗਰਮ ਸ਼ਲੋ ਬਾਥ, 2–3 ਵਾਰੀ ਦਿਨ ਵਿੱਚ), ਪੇਰੀ-ਬੋਤਲ ਹਲਕੇ ਸਾਫ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਪੋਟੇ ਦੀ ਥਾਂ, ਵਿਚ ਹੇਜ਼ਲ ਪੈਡ (ਜਿਵੇਂ ਕਿ Tucks) ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਲਈ, ਓਵਰ-ਦ-ਕਾਊਂਟਰ ਦਰਦ ਨਿਵਾਰਕ (ਇਬੂਫ਼੍ਰੋਫ਼ਨ ਵਿਰੋਧੀ-ਸੂਜਨ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਪੀਣ ਲਈ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ), ਮਲ ਨਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ (ਤੁਰੰਤ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣਾ — ਤੁਸੀਂ ਤਣਾਅ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ), ਅਤੇ ਡਰਮੋਪਲਾਸਟ ਸਪਰੇ (ਬੈਂਜ਼ੋਕੈਨ-ਅਧਾਰਿਤ ਨੰਬਿੰਗ ਸਪਰੇ)।

ਪੈਲਵਿਕ ਫਲੋਰ ਫਿਜ਼ੀਓਥੈਰੇਪੀ ਤੀਜੀ ਅਤੇ ਚੌਥੀ ਡਿਗਰੀ ਦੇ ਫੱਟਣਾਂ ਲਈ ਸਿਫਾਰਸ਼ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਦੂਜੀ ਡਿਗਰੀ ਦੇ ਫੱਟਣਾਂ ਲਈ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਪੈਲਵਿਕ ਫਲੋਰ PT ਠੀਕ ਹੋਣ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਸکار ਉਤਕਰਮ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਿਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਗਤੀਵਿਧੀ ਵਿੱਚ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਵਾਪਸੀ ਦੀ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਜ্ঞ ਹੁਣ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਜਨਮ ਦੇ ਬਾਅਦ ਪੈਲਵਿਕ ਫਲੋਰ ਦੀ ਜਾਂਚ ਦੀ ਸਿਫਾਰਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਫੱਟਣ ਦੀ ਗੰਭੀਰਤਾ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ।

ਚਿੰਤਾ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ: ਵਧਦਾ ਦਰਦ (ਧੀਰੇ ਸੁਧਾਰ ਦੀ ਬਜਾਏ), ਲਾਲੀ ਜਾਂ ਸੁਜਨ ਜੋ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਬਦਬੂਦਾਰ ਸ੍ਰਾਵ, ਜ਼ਖਮ ਖੁਲਣਾ, ਜਾਂ ਗੈਸ ਜਾਂ ਮਲ ਨੂੰ ਕੰਟਰੋਲ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥਤਾ।

ਬਾਅਦ ਦੇ ਦਰਦ ਉਹ ਗਰਭਾਸ਼ੇ ਦੇ ਸੰਕੋਚਨ ਹਨ ਜੋ ਜਨਮ ਦੇ ਬਾਅਦ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਗਰਭਾਸ਼ਾ ਵਾਪਸ ਛੋਟੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ — 6 ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤਕਰੀਬਨ ਤਰਬੂਜ਼ ਦੇ ਆਕਾਰ ਤੋਂ ਨਾਸਪਤੀ ਦੇ ਆਕਾਰ ਤੱਕ। ਇਹ ਗਰਭਾਸ਼ਾ ਦਾ ਉਹੀ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਹੈ ਜੋ ਇਸਨੂੰ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ: ਪਲੇਸੈਂਟਲ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਖੂਨ ਦੀ ਨਸਾਂ ਨੂੰ ਸੰਕੋਚਨ ਕਰਕੇ ਸੰਕੋਚਨ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਖੂਨ ਵਹਿਣ ਤੋਂ ਰੋਕਣਾ।

ਪਹਿਲੇ ਬੱਚੇ ਨਾਲ, ਬਾਅਦ ਦੇ ਦਰਦ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਹਲਕੇ ਤੋਂ ਮੱਧਮ ਹੁੰਦੇ ਹਨ — ਮਹੀਨਾਵਾਰੀ ਦਰਦ ਦੇ ਸਮਾਨ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰੀ ਮਾਵਾਂ ਇਸਨੂੰ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਦੂਜੇ ਅਤੇ ਅਗਲੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ, ਬਾਅਦ ਦੇ ਦਰਦ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ — ਕਈ ਵਾਰੀ ਪਹਿਲੇ 24–48 ਘੰਟਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਦੂਰੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਨੇੜੇ। ਇਹ ਇਸ ਲਈ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਗਰਭਾਸ਼ਾ ਜੋ ਕਈ ਗਰਭਾਵਸਥਾਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਖਿੱਚੀ ਗਈ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀ ਦੀ ਟੋਨ ਘੱਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਆਕਾਰ 'ਤੇ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਲਈ ਜ਼ਿਆਦਾ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੰਕੋਚਨ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਹਰ ਅਗਲੀ ਗਰਭਾਵਸਥਾ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਅਦ ਦੇ ਦਰਦ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਬਾਅਦ ਦੇ ਦਰਦ ਦੁੱਧ ਪੀਣ ਦੌਰਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਤੀਬਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਨਰਸਿੰਗ ਦੌਰਾਨ ਆਕਸੀਟੋਸਿਨ ਦੀ ਰਿਲੀਜ਼ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਗਰਭਾਸ਼ੇ ਦੇ ਸੰਕੋਚਨ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਉਹੀ ਹਾਰਮੋਨ ਹੈ ਜੋ ਜਨਮ ਦੇ ਬਾਅਦ ਦੇ ਖੂਨ ਵਹਿਣ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ (ਪੀਟੋਸਿਨ ਸਿੰਥੇਟਿਕ ਆਕਸੀਟੋਸਿਨ ਹੈ)। ਜਦੋਂ ਨਰਸਿੰਗ ਦੌਰਾਨ ਸੰਕੋਚਨ ਹੋਣਾ ਕਾਫੀ ਦਰਦਨਾਕ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦੁੱਧ ਪੀਣਾ ਤੁਹਾਡੇ ਗਰਭਾਸ਼ੇ ਨੂੰ ਠੀਕ ਹੋਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਚੋਟੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਪਹਿਲੇ 2–3 ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਪਹਿਲੇ ਹਫ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਘਟਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ 7–10 ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਜਨਮ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਹੱਲ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।

ਪ੍ਰਬੰਧਨ: ਇਬੂਫ਼੍ਰੋਫ਼ਨ (600 ਮਿ.ਗ੍ਰਾ. ਹਰ 6 ਘੰਟਿਆਂ — ਵਿਰੋਧੀ-ਸੂਜਨ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਪੀਣ ਲਈ ਸੁਰੱਖਿਅਤ) ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਓਵਰ-ਦ-ਕਾਊਂਟਰ ਇਲਾਜ ਹੈ। ਹੇਟਿੰਗ ਪੈਡ ਨੀਵੇਂ ਪੇਟ 'ਤੇ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਨਰਸਿੰਗ-ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਸੰਕੋਚਨਾਂ ਦੌਰਾਨ ਡੀਪ ਬ੍ਰਿਥਿੰਗ ਅਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਦੀ ਤਕਨੀਕਾਂ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਗੰਭੀਰ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਤੁਹਾਡੇ ਪ੍ਰਦਾਤਾ ਪਹਿਲੇ ਕੁ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦਰਦ ਨਿਵਾਰਕ ਦੀ ਸਿਫਾਰਸ਼ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।

ਚਿੰਤਾ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ: ਜੇ ਦਰਦ ਲਗਾਤਾਰ ਹੈ (ਇੰਟਰਮੀਟੈਂਟ ਕ੍ਰੈਂਪਿੰਗ ਦੀ ਬਜਾਏ), ਪਹਿਲੇ 3 ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਬਾਅਦ ਦਰਦ ਜੋ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਦਰਦ ਜੋ ਭਾਰੀ ਖੂਨ ਵਹਿਣ ਜਾਂ ਬਦਬੂਦਾਰ ਸ੍ਰਾਵ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕੀਤੀ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਜਨਮ ਦੇ ਬਾਅਦ ਦਾ ਪਸੀਨਾ — ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਭਾਰੀ ਰਾਤ ਦੇ ਪਸੀਨੇ — ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਬਿਲਕੁਲ ਆਮ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸਦਾ ਇੱਕ ਸਾਫ਼ ਫਿਜ਼ੀਓਲੋਜੀਕਲ ਵਿਆਖਿਆ ਹੈ।

ਗਰਭਾਵਸਥਾ ਦੌਰਾਨ, ਤੁਹਾਡਾ ਖੂਨ ਦਾ ਆਕਾਰ 30–50% (ਲਗਭਗ 1–1.5 ਲੀਟਰ ਵਾਧੂ ਪਾਣੀ) ਵਧਦਾ ਹੈ। ਜਨਮ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਤੁਹਾਡੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਇਸ ਵਾਧੂ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਦੋ ਮੁੱਖ ਰਸਤੇ ਦੁਆਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ: ਵਧੇਰੇ ਪਿਸ਼ਾਬ (ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲੇ ਹਫ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਵਧੇਰੇ ਵਾਰੀ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਮਾਤਰ ਵਿੱਚ ਪਿਸ਼ਾਬ ਕਰਦੇ ਹੋ) ਅਤੇ ਪਸੀਨਾ।

ਜਨਮ ਦੇ ਬਾਅਦ ਦੇ ਰਾਤ ਦੇ ਪਸੀਨੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਪਹਿਲੇ 2–4 ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆਮ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇਹ ਨਾਟਕਿਕ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ — ਪਜਾਮੇ ਅਤੇ ਚਾਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜਣਾ, ਬਿਲਕੁਲ ਮੈਨੋਪੌਜ਼ਲ ਰਾਤ ਦੇ ਪਸੀਨੇ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ। ਇਹ ਪਾਣੀ ਦੇ ਵੰਡ, ਐਸਟਰੋਜਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰੋਗੇਸਟਰੋਨ ਵਿੱਚ ਨਾਟਕਿਕ ਗਿਰਾਵਟ (ਜੋ ਥਰਮੋਰੇਗੂਲੇਸ਼ਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ), ਅਤੇ ਹਾਰਮੋਨਲ ਅਸਥਿਰਤਾ ਦੇ ਸੰਯੋਜਨ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਐਂਡੋਕ੍ਰਾਈਨ ਸਿਸਟਮ ਦੁਬਾਰਾ ਸੈਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਦੁੱਧ ਪੀਣਾ ਪਸੀਨੇ ਨੂੰ ਵਧਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਨਰਸਿੰਗ ਦੌਰਾਨ ਆਕਸੀਟੋਸਿਨ ਦੀ ਰਿਲੀਜ਼ ਥਰਮੋਰੇਗੂਲੇਸ਼ਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਖਾਣੇ ਦੌਰਾਨ ਜਾਂ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ ਗਰਮ ਅਤੇ ਪਸੀਨੇ ਵਾਲੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਸਮਾਂ-ਸੂਚੀ: ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦੇ ਬਾਅਦ ਦਾ ਪਸੀਨਾ 2–4 ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸੁਧਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ 6 ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੱਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਦੁੱਧ ਪੀ ਰਹੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਕੁਝ ਡਿਗਰੀ ਦਾ ਗਰਮੀ ਅਤੇ ਪਸੀਨਾ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਜਾਰੀ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਪ੍ਰੋਲੈਕਟਿਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ।

ਵਿਆਵਹਾਰਿਕ ਪ੍ਰਬੰਧਨ: ਆਪਣੇ ਚਾਦਰਾਂ 'ਤੇ ਇੱਕ ਤੌਲੀਆ ਜਾਂ ਅਬਜ਼ਾਰਬੈਂਟ ਪੈਡ 'ਤੇ ਸੌਣਾ, ਨਮੀ-ਵਿਕਿੰਗ ਸੌਣ ਵਾਲਾ ਪਹਿਨਣਾ (ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਅੰਡਰਵੇਅਰ), ਬੈੱਡਰੂਮ ਨੂੰ ਠੰਡਾ ਰੱਖਣਾ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਾਈਡਰੇਟ ਰਹਿਣਾ (ਪਸੀਨਾ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਪੀਣਾ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਕਿ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਪਾਣੀ ਦੀ ਹਾਨੀ), ਅਤੇ ਜਾਣਨਾ ਕਿ ਇਹ ਅਸਥਾਈ ਹੈ।

ਚਿੰਤਾ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ: ਜੇ ਪਸੀਨਾ ਬੁਖਾਰ ਨਾਲ ਹੋਵੇ (ਇਹ ਇਨਫੈਕਸ਼ਨ ਦਰਸਾ ਸਕਦਾ ਹੈ), ਜੇ ਪਸੀਨਾ 6 ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਾਰੀ ਰਹੇ (ਇਹ ਥਾਇਰਾਇਡ ਦੀ ਕਾਰਜਸ਼ੀਲਤਾ ਦਰਸਾ ਸਕਦਾ ਹੈ — ਜਨਮ ਦੇ ਬਾਅਦ ਦਾ ਥਾਇਰਾਇਡਿਟਿਸ ਆਮ ਹੈ ਅਤੇ ਅਕਸਰ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਆਉਂਦਾ ਹੈ), ਜਾਂ ਪਸੀਨਾ ਤੇਜ਼ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ, ਚਿੰਤਾ, ਅਤੇ ਵਜ਼ਨ ਘਟਣ ਨਾਲ ਹੋਵੇ (ਇਹ ਵੀ ਥਾਇਰਾਇਡ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ)। 6 ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਦੇ ਚੈੱਕਅਪ ਵਿੱਚ TSH ਟੈਸਟ ਜਨਮ ਦੇ ਬਾਅਦ ਦੇ ਥਾਇਰਾਇਡ ਮੁੱਦਿਆਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਜਨਮ ਦੇ ਬਾਅਦ ਵਾਲਾਂ ਦਾ ਗਿਰਨਾ (ਟੇਲੋਜਨ ਐਫਲੂਵੀਅਮ) ਜਨਮ ਦੇ ਬਾਅਦ ਦੇ ਸੁਧਾਰ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਦ੍ਰਿਸ਼ਯ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾਜਨਕ ਪ پہਲੂਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ — ਸ਼ਾਵਰ ਦੇ ਨਿਕਾਸ, ਆਪਣੇ ਤਕੀਆ 'ਤੇ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਕਾਂਟੇ ਵਿੱਚ ਵਾਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ। ਇਹ ਆਮ, ਅਸਥਾਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਘਾਟ ਜਾਂ ਸਿਹਤ ਸਮੱਸਿਆ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਮਕੈਨਿਜ਼ਮ: ਗਰਭਾਵਸਥਾ ਦੌਰਾਨ, ਵਧੇਰੇ ਐਸਟਰੋਜਨ ਵਾਲਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਦੇ ਵਾਧੇ ਦੇ ਪੜਾਅ (ਐਨਾਜਨ) ਨੂੰ ਲੰਬਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਘੱਟ ਵਾਲਾਂ ਆਰਾਮ/ਗਿਰਣ ਦੇ ਪੜਾਅ (ਟੇਲੋਜਨ) ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਗਰਭਾਵਸਥਾ ਦੌਰਾਨ ਮੋਟੇ, ਭਰੇ ਹੋਏ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਨਮ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਐਸਟਰੋਜਨ ਦੇ ਪੱਧਰ ਗਿਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਉਹ ਵਾਲ ਜੋ ਵਾਧੇ ਦੇ ਪੜਾਅ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ ਗਏ ਸਨ, ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਟੇਲੋਜਨ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ 2–4 ਮਹੀਨਿਆਂ ਬਾਅਦ ਗਿਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਆਮ ਸਮਾਂ-ਸੂਚੀ: ਵਾਲਾਂ ਦਾ ਗਿਰਨਾ ਜਨਮ ਦੇ 2–4 ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੇ ਆਸ-ਪਾਸ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, 3–6 ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, 9–12 ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਹੱਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ 12–18 ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਘਣਤਾ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਗਿਰਨਾ ਨਾਟਕਿਕ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ — ਤੁਸੀਂ ਗਰਭਾਵਸਥਾ ਦੌਰਾਨ ਰੱਖੇ ਗਏ ਵਾਲਾਂ ਦੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੇ ਗਿਣਤੀ ਨੂੰ ਗਿਰਾ ਰਹੇ ਹੋ — ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਗੰਜੇ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਹੇ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਘਣਤਾ ਵਾਪਸ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ।

ਕੀ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ: ਹਲਕੇ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ (ਕਸੇ ਹੋਏ ਪੋਨੀਟੇਲ, ਆਗ੍ਰੇਸਿਵ ਬਰਸ਼ਿੰਗ, ਅਤੇ ਹੀਟ ਸਟਾਈਲਿੰਗ ਤੋਂ ਬਚੋ), ਪ੍ਰੋਟੀਨ, ਲੋਹਾ, ਜ਼ਿੰਕ, ਅਤੇ ਬਾਇਓਟਿਨ ਵਿੱਚ ਧਰਮਤਮਕ ਖੁਰਾਕ (ਪੋਸ਼ਣ ਦੀ ਘਾਟ ਵਾਲਾਂ ਦੇ ਗਿਰਣੇ ਨੂੰ ਵਧਾ ਸਕਦੀ ਹੈ), ਇੱਕ ਵੋਲਮਾਈਜ਼ਿੰਗ ਸ਼ੈਂਪੂ ਅਤੇ ਕੰਡੀਸ਼ਨਰ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਵਾਲਾਂ ਦਾ ਸਟਾਈਲ ਜੋ ਅਸਥਾਈ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪਤਲੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਕੀ ਮਦਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ: ਜਨਮ ਦੇ ਬਾਅਦ ਵਾਲਾਂ ਦੇ ਗਿਰਣੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸਪਲੀਮੈਂਟਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਸਬੂਤ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜੋ ਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਅਨੁਕੂਲ ਦਾਅਵਿਆਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੈ। ਬਾਇਓਟਿਨ ਸਪਲੀਮੈਂਟਾਂ ਨੂੰ ਵਿਆਪਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪ੍ਰਚਾਰਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਪਰ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਮਦਦ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਬਾਇਓਟਿਨ ਦੀ ਘਾਟ ਵਿੱਚ ਹੋ (ਜੋ ਕਿ ਕਮ ਹੈ)।

ਚਿੰਤਾ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ: ਜੇ ਵਾਲਾਂ ਦਾ ਗਿਰਨਾ 12 ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਾਰੀ ਰਹੇ, ਪੈਚੀ ਹੋਵੇ ਬਜਾਏ ਵਿਸਤਾਰਿਤ ਹੋਣ ਦੇ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਲੱਛਣਾਂ (ਥਕਾਵਟ, ਵਜ਼ਨ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਅ, ਸੁੱਕੀ ਚਮੜੀ) ਨਾਲ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਥਾਇਰਾਇਡ ਫੰਕਸ਼ਨ ਅਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਪੱਧਰਾਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਵਾਓ। ਜਨਮ ਦੇ ਬਾਅਦ ਦਾ ਥਾਇਰਾਇਡਿਟਿਸ ਅਤੇ ਲੋਹੇ ਦੀ ਘਾਟ ਵਾਲਾਂ ਦੇ ਗਿਰਣੇ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਸਕਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਇਲਾਜ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਵਾਲਾਂ ਦੇ ਗਿਰਣੇ ਦਾ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਪ੍ਰਭਾਵ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਹ ਉਸ ਸਮੇਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸਰੀਰ ਦੇ ਬਦਲਾਅ, ਨੀਂਦ ਦੀ ਘਾਟ, ਅਤੇ ਹਾਰਮੋਨਲ ਮੂਡ ਦੇ ਬਦਲਾਅ ਨਾਲ ਨਜਿੱਠ ਰਹੇ ਹੋ। ਜਾਣਨਾ ਕਿ ਇਹ ਅਸਥਾਈ ਅਤੇ ਆਮ ਹੈ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਬਾਰੇ ਚਿੰਤਿਤ ਹੋਣਾ ਠੀਕ ਹੈ।

ਚੰਗੀਆਂ ਜਾਣੀਆਂ ਜਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਲੱਛਣਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਕਈ ਜਨਮ ਦੇ ਬਾਅਦ ਦੇ ਸ਼ਾਰੀਰੀਕ ਬਦਲਾਅ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹਨਾਂ ਬਾਰੇ ਕਦੇ ਵੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ।

ਜੋੜਾਂ ਦਾ ਦਰਦ ਅਤੇ ਅਸਥਿਰਤਾ: ਰਿਲੈਕਸਿਨ (ਹਾਰਮੋਨ ਜੋ ਜਨਮ ਲਈ ਲਿਗਾਮੈਂਟਾਂ ਨੂੰ ਢਿੱਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ) ਜਨਮ ਦੇ ਬਾਅਦ ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੱਕ ਵਧਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦੋਂ ਦੁੱਧ ਪੀ ਰਹੇ ਹੋ। ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਜੋੜ ਜ਼ਿਆਦਾ ਢਿੱਲੇ ਹਨ ਅਤੇ ਚੋਟ ਲਈ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਹਨ। ਕਲਾਈ ਦਾ ਦਰਦ (ਡੀ ਕਵਰਵੈਨ ਦੀ ਟੈਂਡਿਨਾਈਟਿਸ) ਨਵਜਾਤ ਸ਼िशੂ ਨੂੰ ਉਠਾਉਣ ਅਤੇ ਰੱਖਣ ਦੇ ਦੁਹਰਾਉਂਦੇ ਕਾਰਨ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਆਮ ਹੈ। ਲਿਗਾਮੈਂਟ ਦੀ ਢਿੱਲਾਪਣ ਦੇ ਨਾਲ ਨਵੇਂ ਸ਼ਾਰੀਰੀਕ ਮੰਗਾਂ (ਕਾਰ ਸੀਟ ਉਠਾਉਣਾ, ਖੱਟਣਾ) ਦੇ ਕਾਰਨ ਗੋਡੇ, ਕਮਰ, ਅਤੇ ਪਿੱਠ ਦਾ ਦਰਦ ਬਹੁਤ ਆਮ ਹੈ।

ਬਲਾਡਰ ਦੇ ਬਦਲਾਅ: ਬਿਨਾਂ ਅਸਮਰਥਤਾ ਦੇ ਵੀ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਬਲਾਡਰ ਦੀ ਸੰਵੇਦਨਾ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਅ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ — ਤੁਰੰਤਤਾ, ਵਾਰਫੀ, ਅਤੇ ਅਧੂਰਾ ਖਾਲੀ ਹੋਣਾ ਪਹਿਲੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆਮ ਹੈ। ਇਹ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸੁਧਰਦੇ ਹਨ ਪਰ ਤੁਹਾਡੇ ਜਨਮ ਦੇ ਬਾਅਦ ਦੇ ਦੌਰੇ ਵਿੱਚ ਇਸ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਦੁੱਧ ਪੀਣ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਬ੍ਰੈਸਟ ਦੇ ਬਦਲਾਅ: ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਦੁੱਧ ਨਹੀਂ ਪੀ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਦੂਧ ਆਉਣ 'ਤੇ ਦਿਨ 3–5 ਦੇ ਆਸ-ਪਾਸ ਬ੍ਰੈਸਟ ਦਾ ਭਰਨਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰੈਸਟ ਸਖ਼ਤ, ਸੁਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਦਰਦਨਾਕ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਦੁੱਧ ਨਹੀਂ ਪੀ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਇਹ 1–2 ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬਿਨਾਂ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦੇ ਹੱਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰੈਸਟ ਦਾ ਆਕਾਰ, ਆਕਾਰ, ਅਤੇ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲਤਾ ਸਥਾਈ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬਦਲ ਸਕਦੀ ਹੈ।

ਚਮੜੀ ਦੇ ਬਦਲਾਅ: ਮੇਲਾਸਮਾ ("ਗਰਭਾਵਸਥਾ ਦਾ ਮਾਸਕ" — ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਧੱਬੇ) ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੱਕ ਜਾਰੀ ਰਹਿ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਲੀਨੀਆ ਨਿਗਰਾ (ਪੇਟ 'ਤੇ ਹਨੇਰੀ ਲਾਈਨ) ਫੇਡ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਪਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਾਇਬ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ। ਸਟ੍ਰੈਚ ਮਾਰਕਸ ਲਾਲ/ਜਾਮਨੀ ਤੋਂ ਚਾਂਦੀ-ਸਫੇਦ ਵਿੱਚ 6–12 ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬਦਲਦੇ ਹਨ। ਗਰਭਾਵਸਥਾ ਦੌਰਾਨ ਆਏ ਚਮੜੀ ਦੇ ਟੈਗ ਜਾਰੀ ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਹਨ।

ਹਜਮ ਦੇ ਬਦਲਾਅ: ਪਹਿਲੇ ਹਫ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਕਬਜ਼ ਲਗਭਗ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਆਮ ਹੁੰਦੀ ਹੈ (ਡਿਹਾਈਡਰੇਸ਼ਨ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਸਪਲੀਮੈਂਟ, ਘਟੇ ਹੋਏ ਮੋਬਿਲਿਟੀ, ਅਤੇ ਸਿਲਾਈਆਂ ਨਾਲ ਤਣਾਅ ਤੋਂ ਡਰ)। ਗਰਭਾਵਸਥਾ ਅਤੇ ਜਨਮ ਦੌਰਾਨ ਧੱਕੇ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹੇਮਰੋਇਡਸ ਜਾਰੀ ਰਹਿ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ ਜਾਂ ਵਧ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਮਲ ਨਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਲੈਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।

ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਆਕਾਰ: ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਲਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਗਰਭਾਵਸਥਾ ਦੇ ਬਾਅਦ ਅੱਧੇ ਤੋਂ ਪੂਰੇ ਜੁੱਤੇ ਦੇ ਆਕਾਰ ਵਿੱਚ ਸਥਾਈ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਲਿਗਾਮੈਂਟ ਦੀ ਢਿੱਲਾਪਣ ਅਤੇ ਭਾਰ-ਬੋਝ ਦੇ ਬਦਲਾਅ ਦੇ ਕਾਰਨ।

ਆਵਾਜ਼ ਦੇ ਬਦਲਾਅ: ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗਰਭਾਵਸਥਾ ਅਤੇ ਜਨਮ ਦੇ ਬਾਅਦ ਥੋੜ੍ਹੀ ਘੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸੰਭਵਤ: ਹਾਰਮੋਨਲ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਜੋ ਵੋਕਲ ਕੋਰਡ 'ਤੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਬਦਲਾਅ ਖਤਰਨਾਕ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਸਾਰੇ ਅਸਲੀ ਹਨ — ਅਤੇ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨਣਾ ਤੁਹਾਡੇ ਸਰੀਰ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਸਹਿਆ ਹੈ ਉਸਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਨੂੰ ਮਾਨਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।