ਕਿਸੇ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪੋਸਟਪਾਰਟਮ ਰੇਜ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ

ਪੋਸਟਪਾਰਟਮ ਰੇਜ ਇੱਕ ਤੇਜ਼, ਅਕਸਰ ਧਮਾਕੇਦਾਰ ਗੁੱਸਾ ਹੈ ਜੋ ਬੱਚਾ ਹੋਣ ਦੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਭਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਉਤਪ੍ਰੇਰਕ ਨਾਲ ਅਨੁਪਾਤੀ ਹੈ — ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ 'ਤੇ ਚੀਕ ਮਾਰ ਸਕਦੇ ਹੋ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬਹੁਤ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚਿਬਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਬੱਚਾ ਰੋਣਾ ਨਹੀਂ ਰੁਕਦਾ ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਲਹਿਰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਕੈਬਿਨਟ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਫਿਰ ਤੁਰੰਤ ਸੋਚਦੇ ਹੋ ਕਿ ਕੀ ਹੋਇਆ।

ਇਹ ਪੋਸਟਪਾਰਟਮ ਦਾ ਇੱਕ ਚੰਗਾ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ ਲੱਛਣ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਪੋਸਟਪਾਰਟਮ ਮਾਨਸਿਕ ਸਿਹਤ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਚਿੱਤਰ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇੱਕ ਰੋਣ ਵਾਲੀ ਮਾਂ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਦਾਸ ਜਾਂ ਅਸੰਪਰਕ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਗੁੱਸਾ — ਕਦੇ-ਕਦੇ ਰੇਜ — ਪੋਸਟਪਾਰਟਮ ਮੂਡ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਆਮ ਪ੍ਰਗਟਾਵਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਘੱਟ ਪਛਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਜੋ महिलਾਵਾਂ ਪੋਸਟਪਾਰਟਮ ਰੇਜ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਉਹ ਅਕਸਰ ਇਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਬਿਲਕੁਲ ਵੱਖਰਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਵੀ "ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੀ ਵਿਅਕਤੀ" ਨਹੀਂ ਰਹੀਆਂ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ। ਗੁੱਸਾ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਭੌਤਿਕ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ — ਗਰਮੀ ਉੱਥੇ ਚੜ੍ਹਦੀ ਹੈ, ਜਵਾਂ ਕਲੰਕਦੀ ਹੈ, ਹੱਥ ਕੰਪਦੇ ਹਨ — ਅਤੇ ਇਹ ਅਕਸਰ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਨੇੜੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ: ਸਾਥੀ, ਵੱਡੇ ਬੱਚੇ, ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਬੱਚਾ ਵੀ।

ਪੋਸਟਪਾਰਟਮ ਰੇਜ ਨੂੰ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਕੱਲਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਸ਼ਰਮ ਹੈ। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਨਵੇਂ ਮਾਪੇਪਣ ਦੀਆਂ ਮਾਂਆਂ ਤੋਂ ਨਰਮ, ਧੀਰਜ ਵਾਲੀਆਂ, ਅਤੇ ਸ਼ੁਕਰਗੁਜ਼ਾਰ ਹੋਣ ਦੀ ਉਮੀਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਗੁੱਸਾ ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ ਫਿੱਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਸ ਲਈ ਜੋ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਰੇਜ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ ਉਹ ਅਕਸਰ ਚੁਪ ਚਾਪ ਪੀੜਿਤ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਹ ਮੰਨਦੇ ਹੋਏ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਲਤ ਹੈ ਬਜਾਏ ਇਸਨੂੰ ਇੱਕ ਇਲਾਜਯੋਗ ਹਾਲਤ ਦੇ ਲੱਛਣ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਨ ਦੇ।

ਪੋਸਟਪਾਰਟਮ ਰੇਜ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਖਾਮੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਬੁਰੇ ਮਾਪੇ ਹੋ। ਇਹ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਦਿਮਾਗ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸਹਾਇਤਾ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ — ਅਤੇ ਉਹ ਸਹਾਇਤਾ ਉਪਲਬਧ ਹੈ।

ਪੋਸਟਪਾਰਟਮ ਰੇਜ ਜੀਵ ਵਿਗਿਆਨਕ, ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ, ਅਤੇ ਸਥਿਤੀਕ ਕਾਰਕਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਦੁਆਰਾ ਚਲਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ — ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਚੁਣੌਤੀਪੂਰਨ ਹੋਵੇਗਾ, ਪਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ 'ਤੇ ਇਹ ਦਿਮਾਗ ਦੇ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਨਿਯਮਨ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਨੂੰ ਓਵਰਵੈਲਮ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।

ਹਾਰਮੋਨਲ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਪੋਸਟਪਾਰਟਮ ਦਾ ਸਮਾਂ ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਨਾਟਕੀ ਅੰਤ੍ਰਕ੍ਰਿਆ ਬਦਲਾਅ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਐਸ्ट्रੋਜਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰੋਜੈਸਟੇਰੋਨ — ਦੋਹਾਂ ਜੋ ਸੇਰੋਟੋਨਿਨ, ਡੋਪਾਮਾਈਨ, ਅਤੇ GABA (ਜੋ ਮੂਡ, ਇਨਾਮ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨੂੰ ਨਿਯਮਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ) ਨੂੰ ਨਿਯਮਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ — ਜਨਮ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ 90% ਤੋਂ ਵੱਧ ਘਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਨਿਊਰੋਕੈਮੀਕਲ ਵਿਘਟਨ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦਿਮਾਗ ਦੀ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਤੀਬਰਤਾ ਨੂੰ ਨਿਯਮਿਤ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਨੀਂਦ ਦੀ ਘਾਟ ਇੱਕ ਮੁੱਖ ਕਾਰਕ ਹੈ। ਨੀਂਦ ਦੀ ਘਾਟ ਪ੍ਰੀਫ੍ਰੰਟਲ ਕੋਰਟੈਕਸ ਦੇ ਫੰਕਸ਼ਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ — ਦਿਮਾਗ ਦਾ ਖੇਤਰ ਜੋ ਇੰਪਲਸ ਨਿਯੰਤਰਣ, ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਨਿਯਮਨ, ਅਤੇ ਤਰਕਸ਼ੀਲ ਫੈਸਲਾ ਕਰਨ ਲਈ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਹੈ। ਹਫਤਿਆਂ ਜਾਂ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੀ ਟੁੱਟੀ-ਫੁੱਟੀ ਨੀਂਦ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਦਿਮਾਗ ਦੀ "ਬ੍ਰੇਕਿੰਗ ਸਿਸਟਮ" ਖਰਾਬ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਤਪ੍ਰੇਰਕ ਜੋ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਛੋਟੇ ਨਿਰਾਸਾ ਵਜੋਂ ਦਰਜ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਹੁਣ ਲੜਾਈ ਜਾਂ ਭੱਜਣ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਉਤਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।

"ਟੱਚਡ ਆਉਟ" ਹੋਣਾ ਇੱਕ ਅਸਲੀ ਫ਼ੀਨੋਮੇਨਨ ਹੈ। ਇੱਕ ਨਵਜਾਤ ਸ਼ਿਸ਼ੂ ਨਾਲ ਲਗਾਤਾਰ ਭੌਤਿਕ ਸੰਪਰਕ — ਦੁੱਧ ਪੀਣਾ, ਉਠਾਉਣਾ, ਸਾਂਤਵਨਾ ਦੇਣਾ — ਨਰਵਸ ਸਿਸਟਮ ਦੀ ਵਾਧੂ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲਤਾ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਥੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਬੱਚਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਫੜਦਾ ਹੈ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਘੰਟਿਆਂ ਤੱਕ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖੀ ਪੈਸਿਫਾਇਰ ਬਣਨ ਦੇ, ਤਾਂ ਨਰਵਸ ਸਿਸਟਮ ਵਿਰੋਧ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਨਵੇਂ ਮਾਪੇਪਣ ਦਾ ਮਾਨਸਿਕ ਬੋਝ — ਫੀਡ, ਡਾਇਪਰ, ਨਿਯੁਕਤੀਆਂ, ਨੀਂਦ ਦੇ ਸ਼ਡਿਊਲ ਨੂੰ ਟ੍ਰੈਕ ਕਰਨਾ, ਜਦੋਂ ਅਕਸਰ ਡਿਫਾਲਟ ਮਾਪੇਪਣ ਹੋਣਾ — ਇੱਕ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਸੰਜੀਵਨੀ ਥਕਾਵਟ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਧਨਾਤਮਕ ਮਾਪੇਪਣ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸ਼ੁਕਰਗੁਜ਼ਾਰ, ਸਵੈ-ਕੁਸ਼ਲ ਮਾਂ ਹੋਣ ਦਾ ਸਮਾਜਿਕ ਦਬਾਅ ਜੋੜੋ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਗੁੱਸੇ ਲਈ ਇੱਕ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਤੂਫਾਨ ਹੈ।

ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਹਾਂ। ਪੋਸਟਪਾਰਟਮ ਰੇਜ ਅਕਸਰ ਪੋਸਟਪਾਰਟਮ ਡਿਪ੍ਰੈਸ਼ਨ (PPD) ਜਾਂ ਪੋਸਟਪਾਰਟਮ ਚਿੰਤਾ (PPA) ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ — ਪਰ ਇਹ ਅਕਸਰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਛਾਣੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਦੀ ਸਟੀਰੀਓਟਾਈਪਿਕ ਚਿੱਤਰ ਵਿੱਚ ਫਿੱਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।

ਪੋਸਟਪਾਰਟਮ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਡਿਪ੍ਰੈਸ਼ਨ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਉਦਾਸੀ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ। ਖੋਜ ਸਥਿਰ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਚਿੜਚਿੜਾਪਣ ਅਤੇ ਗੁੱਸਾ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿਪ੍ਰੈਸ਼ਨ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਆਮ ਲੱਛਣਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹਨ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਹਾਰਮੋਨਲ ਬਦਲਾਵਾਂ ਦੇ ਦੌਰਾਨ। ਇੱਕ ਮਹਿਲਾ ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਵਜੋਂ PPD ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦੀ ਹੈ ਉਹ "ਡਿਪ੍ਰੈੱਸਡ" ਵਜੋਂ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਦਾਸ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ — ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਸਕਰੀਨਿੰਗ ਟੂਲ ਜੋ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਦਾਸੀ ਅਤੇ ਆਂਸੂਆਂ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਇਹਨਾਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।

ਪੋਸਟਪਾਰਟਮ ਚਿੰਤਾ (PPA) ਵੀ ਅਕਸਰ ਚਿੜਚਿੜਾਪਣ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਲਗਾਤਾਰ ਹਾਈਪਰਵਿਜਿਲੈਂਸ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੇ ਹੋ — ਕੀ ਬੱਚਾ ਸਾਹ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਕੀ ਮੈਂ ਸਹੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਲੈਟ ਕੀਤਾ, ਕੀ ਉਹ ਰੈਸ਼ ਆਮ ਹੈ — ਤੁਹਾਡਾ ਨਰਵਸ ਸਿਸਟਮ ਸਦਾ ਸਰਗਰਮ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਲੜਾਈ ਜਾਂ ਭੱਜਣ ਦੀ ਸਿਸਟਮ ਦੀ ਸੀਮਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ: ਲੜਾਈ (ਗੁੱਸਾ), ਭੱਜਣਾ (ਟਾਲਣਾ), ਜਾਂ ਜਮਣਾ (ਸੁੰਨਤਾ)। ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਲਈ, ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਲੜਾਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਇੱਕ ਹੋਰ ਪੋਸਟਪਾਰਟਮ OCD ਵੀ ਹੈ, ਜੋ ਦਖਲਅੰਦਾਜ਼, ਅਣਚਾਹੀਆਂ ਵਿਚਾਰਾਂ (ਅਕਸਰ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਣ ਬਾਰੇ) ਨਾਲ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪੀੜਾਦਾਇਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਚਿੰਤਾ ਇਹ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ ਉਹ ਚਿੜਚਿੜਾਪਣ ਅਤੇ ਬਾਹਰ ਵੱਲ ਗੁੱਸੇ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।

ਐਡੀਨਬਰਗ ਪੋਸਟਨੈਟਲ ਡਿਪ੍ਰੈਸ਼ਨ ਸਕੇਲ (EPDS) — ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਵਰਤੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਸਕਰੀਨਿੰਗ ਟੂਲ — ਚਿੰਤਾ ਅਤੇ ਆਪ-ਦੋਸ਼ ਬਾਰੇ ਸਵਾਲ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਪੁੱਛਦਾ। ਇਹ ਇੱਕ ਪਛਾਣੀ ਗਈ ਸੀਮਿਤਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਕਰੀਨਿੰਗ ਅਭਿਆਸਾਂ ਨੂੰ ਅਪਡੇਟ ਕਰਨ ਦੀਆਂ ਵਧਦੀਆਂ ਮੰਗਾਂ ਹਨ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਗੁੱਸੇ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਪੋਸਟਪਾਰਟਮ ਦੌਰੇ ਵਿੱਚ ਇਸਨੂੰ ਪ੍ਰੋਐਕਟਿਵ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਠਾਓ। ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਨਾ ਕਰੋ।

ਪੋਸਟਪਾਰਟਮ ਰੇਜ ਦਾ ਇਲਾਜ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨੂੰ ਯੋਗ ਸਹਾਇਤਾ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਸੁਧਾਰ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਥੈਰੇਪੀ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਕੋਗਨਿਟਿਵ ਬਿਹੇਵਿਯਰਲ ਥੈਰੇਪੀ (CBT), ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਰੇਜ ਦੇ ਉਤਪ੍ਰੇਰਕਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਨ, ਇੱਕ ਐਪੀਸੋਡ ਬਣਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਭੌਤਿਕ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦੇ ਲੱਛਣਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣਨ, ਅਤੇ ਧਮਾਕੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦਖਲ ਦੇਣ ਦੀਆਂ ਰਣਨੀਤੀਆਂ ਵਿਕਸਿਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਡਾਇਲੇਕਟਿਕਲ ਬਿਹੇਵਿਯਰਲ ਥੈਰੇਪੀ (DBT) ਦੇ ਹੁਨਰ — ਜੋ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਵਿਗੜਨ ਲਈ ਮੂਲ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵਿਕਸਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ — ਪੋਸਟਪਾਰਟਮ ਸੰਦਰਭਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧੇਰੇ ਵਰਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇਹ ਤੇਜ਼ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਲਈ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ।

ਦਵਾਈਆਂ ਵੀ ਉਚਿਤ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜੇ ਗੁੱਸਾ ਅਧਾਰਭੂਤ PPD ਜਾਂ PPA ਦਾ ਲੱਛਣ ਹੈ। SSRIs — ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸੇਰਟ੍ਰਾਲਾਈਨ (Zoloft) — ਦੁੱਧ ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਮਾਂਆਂ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਧਿਐਨ ਕੀਤੀ ਗਈਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਵਿੱਚ ਘੱਟ ਤੋਂ ਘੱਟ ਪ੍ਰਵਾਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸੇਰਟ੍ਰਾਲਾਈਨ 2–4 ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਐਪੀਸੋਡਾਂ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਕੁੱਲ ਚਿੜਚਿੜਾਪਣ ਅਤੇ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਘਟਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਚਿੰਤਾ ਮੁੱਖ ਕਾਰਕ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਪ੍ਰਦਾਤਾ ਬਸਪਿਰੋਨ ਜਾਂ, ਛੋਟੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਰਾਹਤ ਲਈ, ਹਾਈਡ੍ਰੋਕਜ਼ੀਨ 'ਤੇ ਵੀ ਵਿਚਾਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਨੀਂਦ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ ਅਤੇ ਅਕਸਰ ਘੱਟ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਰਾਤ ਦੀ ਫੀਡਿੰਗ ਲੈਣ ਲਈ ਪ੍ਰਬੰਧਿਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ — ਹਫ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਰਾਤਾਂ — ਤਾਂ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਨਿਯਮਨ 'ਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਟਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਸੰਕੁਚਿਤ 4–5 ਘੰਟੇ ਦੀ ਨੀਂਦ ਦਾ ਬਲਾਕ ਦਿਮਾਗ ਦੇ ਫੰਕਸ਼ਨ ਲਈ 8 ਘੰਟਿਆਂ ਦੀ ਟੁੱਟੀ-ਫੁੱਟੀ ਨੀਂਦ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਹੈ।

ਮਾਨਸਿਕ ਬੋਝ ਨੂੰ ਘਟਾਉਣਾ ਕੋਈ ਖੁਦਗਰਜ਼ੀ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਇਹ ਥੈਰੇਪੀ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਨਾਲ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵੰਡਣਾ, ਘਰ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਮਿਆਰ ਘਟਾਉਣਾ, ਸਹਾਇਤਾ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ, ਅਤੇ ਬੁਨਿਆਦੀ ਸਵੈ-ਸੰਭਾਲ ਲਈ ਸਮਾਂ ਬਚਾਉਣਾ (ਇੱਕ ਸ਼ਾਵਰ, ਇੱਕ ਚੱਲਣਾ, 10 ਮਿੰਟ ਦੀ ਚੁੱਪ) ਸਾਰੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਖੁਰਾਕ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਘਟਾਉਂਦੇ ਹਨ।

ਸਹਾਇਤਾ ਸਮੂਹ — ਜਿਸ ਵਿੱਚ PSI ਦੇ ਮੁਫ਼ਤ ਆਨਲਾਈਨ ਸਮੂਹ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ — ਇਕੱਲੇਪਣ ਨੂੰ ਤੋੜਨ ਅਤੇ ਅਨੁਭਵ ਨੂੰ ਆਮ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੋਰ ਮਾਂਆਂ ਨੂੰ "ਮੈਂ ਵੀ" ਕਹਿੰਦੇ ਸੁਣਨਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਠੀਕ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਹਾਂ — ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਅਧਿਐਨ ਕੀਤੇ ਗਏ SSRIs ਨੂੰ ਹਰ ਮੁੱਖ ਮੈਡੀਕਲ ਸੰਸਥਾ ਦੁਆਰਾ ਦੁੱਧ ਪੀਣ ਨਾਲ ਸੰਗਤਿਕ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ACOG, AAP, ਅਤੇ ਅਕੈਡਮੀ ਆਫ ਬ੍ਰੈਸਟਫੀਡਿੰਗ ਮੈਡੀਸਿਨ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ।

ਸੇਰਟ੍ਰਾਲਾਈਨ (Zoloft) ਦੁੱਧ ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਮਾਂਆਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤੀ ਜਾਣ ਵਾਲੀ SSRI ਹੈ ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸੁਰੱਖਿਆ ਡੇਟਾ ਹਨ। ਅਧਿਐਨ ਸਥਿਰ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸੇਰਟ੍ਰਾਲਾਈਨ ਦੁੱਧ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਪੱਧਰਾਂ 'ਤੇ ਪ੍ਰਵਾਹ ਕਰਦੀ ਹੈ — ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਾਤਰਕ ਦੀ ਖੁਰਾਕ ਦਾ 2% ਤੋਂ ਘੱਟ — ਅਤੇ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਵਜਾਤ ਦੇ ਖੂਨ ਵਿੱਚ ਅਣਪਛਾਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਨਵਜਾਤ ਦੇ ਵਿਕਾਸ, ਵਾਧੇ, ਜਾਂ ਵਿਵਹਾਰ 'ਤੇ ਕੋਈ ਨਕਾਰਾਤਮਕ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਏ ਗਏ ਹਨ।

ਪੈਰੋਕਸਟੀਨ (Paxil) ਇੱਕ ਹੋਰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਧਿਐਨ ਕੀਤੀ ਗਈ ਚੋਣ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਦੁੱਧ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਪ੍ਰਵਾਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਐਸਕਿਟਾਲੋਪ੍ਰਾਮ (Lexapro) ਦਾ ਕੁਝ ਵੱਧ ਪ੍ਰਵਾਹ ਦਰ ਹੈ ਪਰ ਇਹ ਅਜੇ ਵੀ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੁੱਧ ਪੀਣ ਨਾਲ ਸੰਗਤਿਕ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਬਿੰਦੂ ਜੋ ਅਕਸਰ ਗੁਆਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: ਇਲਾਜ ਨਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਮਾਤਰੀ ਡਿਪ੍ਰੈਸ਼ਨ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਆਪਣੇ ਨਵਜਾਤ ਲਈ ਆਪਣੇ ਖਤਰੇ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਖੋਜ ਦਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇਲਾਜ ਨਾ ਕੀਤੀ ਗਈ PPD ਨਵਜਾਤ ਦੇ ਜੁੜਾਅ, ਸੰਜੀਵਨੀ ਵਿਕਾਸ, ਅਤੇ ਦਬਾਅ ਨਿਯਮਨ 'ਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਖਤਰੇ-ਲਾਭ ਦੀ ਗਣਨਾ ਉਹਨਾਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਇਲਾਜ ਲਈ ਬਹੁਤ ਹੀ ਫਾਇਦੇਮੰਦ ਹੈ ਜੋ ਇਸਦੀ ਲੋੜ ਹੈ।

ਇਹ ਕਹਿਣਾ, ਤੁਹਾਡੇ ਪ੍ਰਦਾਤਾ ਨਾਲ ਸਾਂਝੀ ਫੈਸਲਾ ਕਰਨਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ। ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਦਵਾਈ, ਖੁਰਾਕ, ਤੁਹਾਡੇ ਬੱਚੇ ਦੀ ਉਮਰ ਅਤੇ ਸਿਹਤ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਦੁੱਧ ਪੀਣ ਦੇ ਪੈਟਰਨ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰੋ। ਨਵਜਾਤ ਅਤੇ ਪੂਰੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਵਜਾਤ ਦਵਾਈਆਂ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮੈਟਾਬੋਲਾਈਜ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਪਹਿਲੇ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਾਧੂ ਸਾਵਧਾਨੀ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।

ਇੰਫੈਂਟ ਰਿਸਕ ਸੈਂਟਰ (InfantRisk.com) ਅਤੇ ਲੈਕਟਮੈਡ ਡੇਟਾਬੇਸ ਦੁੱਧ ਪੀਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦਵਾਈਆਂ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਬਾਰੇ ਸਬੂਤ-ਅਧਾਰਿਤ ਜਾਣਕਾਰੀ ਲਈ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਸਰੋਤ ਹਨ। ਪੁਰਾਣੇ ਫਾਰਮਸੀ ਇਨਸਰਟਾਂ ਜਾਂ ਗੂਗਲ ਦੇ ਨਤੀਜਿਆਂ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਨਾ ਕਰੋ — ਅਸਲ ਖੋਜ ਚੇਤਾਵਨੀਆਂ ਦੇ ਸੁਝਾਅ ਨਾਲੋਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਹੈ।

ਜੇ ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਥੀ ਪੋਸਟਪਾਰਟਮ ਰੇਜ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਮਝਣ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ: ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਗੁੱਸਾ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਲ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ — ਤੁਸੀਂ ਅਨੁਪਾਤੀ ਗੁੱਸੇ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹੋ — ਪਰ ਕਾਰਨ ਜੀਵ ਵਿਗਿਆਨਕ, ਨਿਊਰੋਕੈਮੀਕਲ, ਅਤੇ ਸਥਿਤੀਕ ਹੈ। ਇਸਨੂੰ ਨਿੱਜੀ ਬਣਾਉਣਾ ਇਸਨੂੰ ਵਧਾਉਣਗਾ।

ਮਦਦ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਯੋਗਾਤਮਕ ਕਦਮ: ਜਿੰਨਾ ਸੰਭਵ ਹੋ ਸਕੇ ਰਾਤ ਦੀਆਂ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਲੈ ਲਓ। ਨੀਂਦ ਦੀ ਘਾਟ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ 'ਤੇ ਪੈਟਰੋਲ ਹੈ। ਹਫ਼ਤੇ ਵਿੱਚ 3–4 ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰਾਤ ਦੀ ਫੀਡਿੰਗ ਜਾਂ ਜਾਗਣ ਨੂੰ ਕਵਰ ਕਰਨਾ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਥੀ ਦੇ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਨਿਯਮਨ ਵਿੱਚ ਮਾਪਣਯੋਗ ਫਰਕ ਪੈਦਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਨਾ ਕਰੋ — ਜ਼ਰੂਰਤਾਂ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਕਰੋ। ਹਰ ਕੰਮ ਨੂੰ ਡੀਲਿਗੇਟ ਕਰਨ ਦੀ ਮਾਨਸਿਕ ਬੋਝ ਖੁਦ ਹੀ ਥਕਾਉਂਦੀ ਹੈ। "ਮੈਂ ਮਦਦ ਕਰਨ ਲਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?" (ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਯੋਗਦਾਨ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰਨ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ) ਦੇ ਬਜਾਏ, "ਮੈਂ ਅੱਜ ਰਾਤ ਦਾ ਖਾਣਾ ਅਤੇ ਬੈੱਡ ਟਾਈਮ ਲੈ ਲਿਆ ਹੈ" ਜਾਂ "ਬੱਚੇ ਦੇ ਬੈਗ ਕੱਲ੍ਹ ਲਈ ਪੈਕ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ" ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੋ।

ਜਦੋਂ ਗੁੱਸੇ ਦਾ ਐਪੀਸੋਡ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹੋ। ਨਾ ਵਧਾਓ, ਨਾ ਚੁੱਪ ਰਹੋ (ਜੋ ਸਜ਼ਾ ਵਾਂਗ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ), ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਇਸਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰੋ। ਤੂਫਾਨ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ ਸਧਾਰਨ "ਇਹ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਲੱਗਦਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹਾਂ" ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਜਾਂ ਸਲਾਹ ਦੇ ਬਜਾਏ ਵੱਧ ਮਦਦਗਾਰ ਹੈ।

"ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਸਮੱਸਿਆ ਰੱਖਦੇ ਹੋ" ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਫਰੇਮ ਕਰਨ ਦੇ ਬਿਨਾਂ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਮਦਦ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਕਰੋ। ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੋ: "ਮੈਂ ਪੜ੍ਹਿਆ ਹੈ ਕਿ ਗੁੱਸਾ ਪੋਸਟਪਾਰਟਮ ਮੂਡ ਬਦਲਾਅ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਹਾਇਤਾ ਮਿਲਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ — ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲਈ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਹੋਵੋਗੇ?" ਮੁਲਾਕਾਤ ਕਰਨ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਕਰੋ ਅਤੇ ਇਸ ਦੌਰਾਨ ਬੱਚੇ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰੋ।

ਆਪਣੀ ਮਾਨਸਿਕ ਸਿਹਤ ਦੀ ਵੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰੋ। ਪੋਸਟਪਾਰਟਮ ਮੂਡ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਸਾਥੀ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਨਾ ਥਕਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਖਾਲੀ ਕੱਪ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਪਿਆ ਸਕਦੇ। ਪਿਤਾ PPD ਅਸਲੀ ਹੈ (8–10% ਨਵੇਂ ਪਿਤਾ), ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸਹਾਇਤਾ ਲੈਣਾ ਖੁਦਗਰਜ਼ੀ ਨਹੀਂ ਹੈ — ਇਹ ਪੂਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਲਈ ਜਰੂਰੀ ਹੈ।