ब्रॅक्स्टन हिक्स विरुद्ध वास्तविक संकुचन — वास्तविक फरक

ब्रॅक्स्टन हिक्स संकुचन हे तुमच्या गर्भाशयाचे श्रमासाठी सराव आहेत. 1872 मध्ये त्यांचे वर्णन करणाऱ्या इंग्रजी डॉक्टराच्या नावावरून त्यांना हे नाव देण्यात आले आहे, हे गर्भाशयाच्या स्नायूंचे अनियमित कडक होणे आहे जे दुसऱ्या तिमाहीत सुरू होऊ शकते — तरी बहुतेक महिलांना ते तिसऱ्या तिमाहीतच जाणवतात.

याचा एक उद्देश आहे: ब्रॅक्स्टन हिक्स गर्भाशयाच्या स्नायूंचा टोन सुधारण्यात मदत करतात आणि प्लेसेंटाला रक्त प्रवाह वाढवू शकतात. यांना तुमच्या गर्भाशयाचे जिममध्ये जाण्यासारखे समजा. स्नायू संकुचित होतो, 30-60 सेकंद धरतो, आणि नंतर आराम करतो. तुम्हाला तुमचा पोट कठीण आणि ताणलेला जाणवू शकतो, किंवा तुमच्या पोटावर दाबाची एक पट्टी जाणवू शकते.

सामान्य ट्रिगरमध्ये निर्जलीकरण (हे मोठे आहे), पूर्ण मूत्राशय, शारीरिक क्रियाकलाप, सेक्स, आणि बाळ विशेषतः सक्रिय असणे समाविष्ट आहे. ते संध्याकाळी अधिक लक्षात येतात आणि तुमच्या अपेक्षित तारखेच्या जवळ येत असताना त्यांची वारंवारता वाढू शकते. काही महिलांना ते वारंवार मिळतात; इतरांना ते क्वचितच लक्षात येतात. दोन्ही पॅटर्न पूर्णपणे सामान्य आहेत.

फरक पॅटर्न, प्रगती, आणि हस्तक्षेपाला प्रतिसाद यावर अवलंबून आहे. येथे एक व्यावहारिक तुलना आहे.

ब्रॅक्स्टन हिक्स अनियमित आहेत — त्यांच्यातील वेळ भिन्न असतो (8 मिनिटे, नंतर 15, नंतर 6). ते वेळेनुसार मजबूत होत नाहीत आणि प्रत्यक्षात कमकुवत होऊ शकतात. ते सामान्यतः पोटाच्या पुढील भागातच जाणवतात. तुम्ही स्थिती बदलल्यास, विश्रांती घेतल्यास, पाणी पिल्यास, किंवा उबदार बाथ घेतल्यास ते थांबतात किंवा कमी होतात. आणि ते वेदनादायकपेक्षा अधिक अस्वस्थ असतात — एक कडकपणाची भावना असते, प्रत्यक्ष वेदना नाही.

वास्तविक श्रमाचे संकुचन नियमित असतात — ते वेळोवेळी येतात जे हळूहळू कमी होत जातात. ते हळूहळू लांब आणि मजबूत होतात (हे मुख्य फरक आहे). ते सहसा तुमच्या पाठीपासून सुरू होतात आणि पुढे वळतात. तुम्ही काय केले तरी ते थांबत नाहीत — चालणे, विश्रांती घेणे, जलयोजन करणे, आणि स्थिती बदलणे त्यांना दूर करणार नाही. आणि ते खरोखरच वेदनादायक असतात, एक शिखर गाठतात आणि नंतर मुक्त करतात.

सर्वात विश्वासार्ह संकेत म्हणजे वाढीचा पॅटर्न. जर संकुचन एकत्र येत असतील, लांब होत असतील, आणि एका तासाच्या कालावधीत अधिक तीव्र होत असतील, तर तुम्ही प्रारंभिक श्रमात असण्याची शक्यता आहे.

5-1-1 नियम हा रुग्णालयात कधी जावे यासाठी एक सामान्य मार्गदर्शक आहे (पहिल्या वेळच्या मातांसाठी). नियम असा आहे: संकुचन 5 मिनिटांच्या अंतराने येत आहेत, प्रत्येक 1 मिनिट टिकत आहे, किमान 1 तासासाठी. जेव्हा तीनही निकष पूर्ण होतात, तेव्हा तुमच्या प्रदात्याला कॉल करण्याची किंवा श्रम आणि वितरणात जाण्याची वेळ येते.

काही प्रदाते 4-1-1 नियम (प्रत्येक 4 मिनिटांनी) किंवा 3-1-1 नियम दुसऱ्या वेळच्या मातांसाठी वापरतात, कारण नंतरचे श्रम सामान्यतः जलद प्रगती करतात. तुम्ही रात्रीच्या मध्यभागी गुगल करत नसल्याची खात्री करण्यासाठी तिसऱ्या तिमाहीच्या उशिरच्या अपॉइंटमेंटमध्ये तुमच्या विशिष्ट प्रदात्याच्या मार्गदर्शनाची स्पष्टता करा.

संकुचन अचूकपणे ट्रॅक करण्यासाठी, संकुचन टाइमर अॅप वापरा — ते मोफत आहेत आणि वेदना असताना घड्याळासोबत गोंधळात पडण्यापेक्षा खूप सोपे आहेत. एका संकुचनाच्या सुरुवातीपासून दुसऱ्या संकुचनाच्या सुरुवातीपर्यंत वेळ मोजा. तुम्ही कॉल करताना स्पष्टपणे रिपोर्ट करण्यासाठी कालावधी आणि वारंवारता लिहा किंवा लॉग करा.

महत्त्वाच्या अपवादांमध्ये जिथे तुम्हाला वेळेच्या पर्वा न करता जावे लागेल: तुमचे पाणी फुटले, तुम्हाला तीव्र रक्तस्राव आहे, तुम्हाला बाळाची हालचाल जाणवत नाही, किंवा काहीतरी चुकीचे वाटत आहे. तुमच्या अंतःप्रेरणांवर विश्वास ठेवा — श्रम आणि वितरण कर्मचारी तुम्हाला तपासण्यासाठी आणि तुम्हाला घरी पाठवण्यासाठी नेहमीच प्राधान्य देतील, तुमच्यासाठी खूप वेळ थांबण्यापेक्षा.

ब्रॅक्स्टन हिक्स थेट श्रम संकुचनात बदलत नाहीत — ते गर्भाशयाच्या क्रियाकलापाचा एक वेगळा प्रकार आहेत. तथापि, श्रमाच्या दिवसांमध्ये, त्यांच्यातील रेषा अस्पष्ट होऊ शकते. याला कधी कधी प्रोड्रोमल श्रम किंवा प्री-लेबर असे म्हणतात.

प्रोड्रोमल श्रम सामान्य ब्रॅक्स्टन हिक्सपेक्षा अधिक तीव्र वाटतो पण वास्तविक श्रमाच्या सतत वाढणाऱ्या पॅटर्नचे अनुसरण करत नाही. संकुचन काही तासांसाठी काही प्रमाणात नियमित असू शकतात आणि नंतर थांबतात, किंवा ते तुम्हाला जागृत ठेवण्यासाठी पुरेसे अस्वस्थ असू शकतात पण 5-1-1 निकष पूर्ण करत नाहीत. हा चालू-थांबणारा पॅटर्न दिवसांपर्यंत चालू राहू शकतो आणि खरोखरच थकवणारा असतो — शारीरिक आणि भावनिक दोन्ही.

प्रोड्रोमल श्रम प्रत्यक्षात उपयुक्त काम करत आहे: तुमच्या गर्भाशयाचा मऊ करणे आणि पातळ करणे (effacement) आणि कधी कधी प्रारंभिक dilation सुरू करणे. हे तुमच्या शरीराचे तयारीचे संकेत आहे, अगदी सक्रिय श्रम अधिकृतपणे सुरू झाला नसला तरी.

या टप्प्यातील व्यावहारिक सल्ला: संकुचन कमी झाल्यावर विश्रांती घ्या (तुम्ही झोपू शकत नसाल तरी, झोपून राहा), तुमची ऊर्जा टिकवण्यासाठी हलके जेवण खा, जलयोजन करा, आणि तुमची सहनशक्ती जपून ठेवा. प्रोड्रोमल श्रमाच्या दरम्यान रुग्णालयात धावू नका — तुम्हाला शक्यतो घरी पाठवले जाईल आणि गोष्टी तीव्र झाल्यावर परत येण्यास सांगितले जाईल. तुमच्या गो-बॅग आणि व्यवस्थापनाचे अंतिम रूप देण्यासाठी हा वेळ वापरा.

37 आठवड्यांपूर्वी नियमित संकुचन प्रीटर्म मानले जातात आणि तातडीच्या वैद्यकीय मूल्यांकनाची आवश्यकता असते — अगदी ते ब्रॅक्स्टन हिक्ससारखे वाटत असले तरी. प्रीटर्म श्रम म्हणजे नियमित संकुचन जे 37 आठवड्यांच्या गर्भधारणेपूर्वी गर्भाशयात बदल घडवतात, आणि हे नवजात जटिलतेचे मुख्य कारण आहे.

प्रीटर्म श्रमाचे चेतावणी संकेत म्हणजे प्रत्येक 10 मिनिटांनी किंवा त्याहून अधिक वारंवारता असलेले संकुचन, योनीच्या स्त्रावात बदल (पाण्याचे, श्लेष्मासारखे, किंवा रक्ताळलेले), पेल्विक दाब जो बाळ खाली ढकलत असल्यासारखा वाटतो, कमी तीव्र पाठीचा दुखरा जो जात नाही, पोटदुखी (दिवसाच्या किंवा न करता), आणि तुमचे पाणी फुटणे.

जर तुम्हाला 37 आठवड्यांपूर्वी यापैकी काही अनुभवले तर तात्काळ तुमच्या प्रदात्याला कॉल करा किंवा श्रम आणि वितरणात जा. ते स्वतःच थांबतील का ते पाहण्यासाठी थांबू नका. प्रारंभिक हस्तक्षेप महत्त्वाचा आहे — औषधांमुळे कधी कधी प्रीटर्म श्रम कमी किंवा थांबवले जाऊ शकतात, आणि जर प्रसूती शक्य असेल तर मातेला दिलेले स्टेरॉइड्स बाळाच्या फुफ्फुसांना जलद विकसित करू शकतात.

प्रीटर्म श्रमाचे धोके घटक म्हणजे पूर्वीचा प्रीटर्म जन्म, अनेक गर्भधारणाएं (जुने, त्रीप्लेट्स), गर्भाशयाची अपूर्णता, संसर्ग, आणि उच्च ताण. जर तुम्हाला धोके घटक असतील, तर तुमच्या प्रदात्याशी आधीच एक निरीक्षण योजना चर्चा करा.

चित्रपटांमध्ये काय सुचवले आहे त्याच्या विपरीत, फक्त 10-15% महिलांना श्रमाच्या पहिल्या चिन्हासारखे पाणी फुटलेले अनुभवले जाते. बहुतेक महिलांना संकुचन प्रथम सुरू होतात आणि नंतर झिल्ली फुटते — कधी कधी सक्रिय श्रमात चांगलेच उशिरा किंवा प्रसूती दरम्यान प्रदात्याद्वारे फुटले जाते.

जेव्हा ते होते, तेव्हा तुमचे पाणी फुटणे म्हणजे अचानक उष्ण द्रवाचा प्रवाह किंवा हळू, स्थिर थेंब जो तुम्ही मूत्र म्हणून चुकवू शकता. द्रव स्पष्ट ते थोडे पिवळसर आणि वासरहित (किंवा सौम्य गोड वास असलेला) असावा. मूत्रापासून फरक ओळखण्यासाठी एक साधा मार्ग: तुम्ही तुमच्या पेल्विक फ्लोर स्नायूंना कडक करून ते थांबवू शकत नाही, आणि तुम्ही उभे राहिल्यावर किंवा स्थिती बदलल्यावर ते लीक होत राहते.

एकदा तुमचे पाणी फुटले की, तुम्ही संकुचन होत असले तरी तुमच्या प्रदात्याला कॉल करा. बहुतेक प्रदाते तुम्हाला मूल्यांकनासाठी येण्यास सांगतात कारण एकदा अ‍ॅम्नियोटिक सॅक तुटल्यावर संसर्गाचा धोका वाढतो. सामान्य मार्गदर्शक म्हणजे झिल्ली फुटल्यानंतर 24 तासांच्या आत प्रसूती होणे आवश्यक आहे जेणेकरून संसर्गाचा धोका कमी होईल, तरी तुमचा प्रदाता तुमच्या विशिष्ट परिस्थितीचे मूल्यांकन करेल.

तुमचे पाणी फुटले आणि द्रवाचा रंग लक्षात ठेवा. जर द्रव हिरवा, तपकिरी, किंवा दुर्गंधीचा असेल, तर तात्काळ रुग्णालयात जा — यामुळे अ‍ॅम्नियोटिक द्रवात मेकोनियम (बाळाचे पहिले मल) असण्याची शक्यता आहे, ज्याला तातडीने लक्ष देणे आवश्यक आहे.