Braxton Hicks a prawdziwe skurcze — rzeczywista różnica

Skurcze Braxton Hicks to próby twojej macicy przed porodem. Nazwane na cześć angielskiego lekarza, który po raz pierwszy je opisał w 1872 roku, są to przerywane napięcia mięśnia macicy, które mogą zaczynać się już w drugim trymestrze — chociaż większość kobiet nie zauważa ich aż do trzeciego.

Mają swoje znaczenie: Braxton Hicks pomagają w tonizacji mięśnia macicy i mogą wspierać przepływ krwi do łożyska. Pomyśl o nich jak o twojej macicy na siłowni. Mięsień kurczy się, utrzymuje napięcie przez 30-60 sekund, a następnie się rozluźnia. Możesz poczuć, jak twój brzuch staje się twardy i napięty, lub zauważyć pasmo nacisku wzdłuż brzucha.

Typowe wyzwalacze to odwodnienie (to jest najważniejsze), pełny pęcherz, aktywność fizyczna, seks i szczególnie aktywne dziecko. Zwykle są bardziej zauważalne wieczorem i mogą zwiększać swoją częstotliwość w miarę zbliżania się terminu porodu. Niektóre kobiety doświadczają ich często; inne rzadko je zauważają. Oba wzorce są całkowicie normalne.

Różnica sprowadza się do wzoru, postępu i reakcji na interwencję. Oto praktyczne porównanie.

Skurcze Braxton Hicks są nieregularne — czas między nimi różni się (8 minut, potem 15, potem 6). Nie stają się silniejsze z czasem i mogą w rzeczywistości osłabnąć. Zwykle odczuwane są tylko w przedniej części brzucha. Ustają lub łagodnieją, gdy zmieniasz pozycję, odpoczywasz, pijesz wodę lub bierzesz ciepłą kąpiel. I są bardziej nieprzyjemne niż bolesne — to uczucie napięcia, a nie rzeczywisty ból.

Prawdziwe skurcze porodowe są regularne — występują w stałych odstępach, które skracają się z czasem. Stają się coraz dłuższe i silniejsze (to jest kluczowa różnica). Często zaczynają się w plecach i owija się wokół do przodu. Nie ustają niezależnie od tego, co robisz — chodzenie, odpoczywanie, nawadnianie i zmiana pozycji nie sprawią, że znikną. I są naprawdę bolesne, osiągając szczyt, a następnie ustępując.

Najbardziej wiarygodnym wskaźnikiem jest wzór eskalacji. Jeśli skurcze stają się coraz bliższe, trwają dłużej i stają się intensywniejsze w ciągu godziny, prawdopodobnie jesteś w wczesnym porodzie.

Zasada 5-1-1 to powszechnie stosowana wytyczna dotycząca tego, kiedy udać się do szpitala (dla mam po raz pierwszy). Zasada brzmi: skurcze co 5 minut, każda trwająca 1 minutę, przez co najmniej 1 godzinę. Gdy wszystkie trzy kryteria są spełnione, czas skontaktować się ze swoim lekarzem lub udać się na oddział położniczy.

Niektórzy lekarze stosują zasadę 4-1-1 (co 4 minuty) lub zasadę 3-1-1 dla mam po raz drugi, ponieważ kolejne porody zazwyczaj postępują szybciej. Wyjaśnij wytyczne swojego konkretnego lekarza podczas późnej wizyty w trzecim trymestrze, aby nie musieć tego googlować w środku nocy.

Aby dokładnie śledzić skurcze, użyj aplikacji do pomiaru skurczów — są darmowe i znacznie łatwiejsze niż zmaganie się z zegarem podczas bólu. Zacznij mierzyć od początku jednego skurczu do początku następnego. Zapisz lub zanotuj czas trwania i częstotliwość, abyś mógł jasno zgłosić, gdy zadzwonisz.

Ważne wyjątki, w których powinieneś udać się do szpitala niezależnie od czasu: twoje wody pękają, masz silne krwawienie, nie czujesz ruchów dziecka lub coś po prostu wydaje się nie tak. Zaufaj swoim instynktom — personel oddziału położniczego zawsze woli cię zbadać i odesłać do domu, niż kazać ci czekać zbyt długo.

Skurcze Braxton Hicks nie przeradzają się bezpośrednio w skurcze porodowe — to inny rodzaj aktywności macicy. Jednak w dniach poprzedzających poród granica między nimi może być niejasna. Czasami nazywa się to porodem prodromalnym lub przedporodowym.

Poród prodromalny wydaje się bardziej intensywny niż typowe skurcze Braxton Hicks, ale nie podąża za stałym wzorem eskalacji prawdziwego porodu. Skurcze mogą być dość regularne przez kilka godzin, a następnie ustąpić, lub mogą być na tyle nieprzyjemne, że nie pozwalają ci zasnąć, ale nie spełniają kryteriów 5-1-1. Ten wzór „włączania i wyłączania” może trwać przez dni i jest naprawdę wyczerpujący — fizycznie i emocjonalnie.

Poród prodromalny faktycznie wykonuje użyteczną pracę: zmiękcza i wygładza szyjkę macicy (efacement) i czasami rozpoczyna wczesną dilatację. To znak, że twoje ciało się przygotowuje, nawet jeśli aktywny poród jeszcze się nie rozpoczął.

Praktyczna rada w tym okresie: odpoczywaj, gdy skurcze ustępują (nawet jeśli nie możesz spać, połóż się), jedz lekkie posiłki, aby utrzymać energię, nawadniaj się i oszczędzaj swoją wytrzymałość. Nie spiesz się do szpitala podczas porodu prodromalnego — prawdopodobnie zostaniesz odesłana do domu i powiedziano ci, aby wrócić, gdy rzeczy się zaostrzą. Wykorzystaj ten czas na sfinalizowanie swojej torby do porodu i ustaleń.

Regularne skurcze przed 37 tygodniem są uważane za przedwczesne i wymagają natychmiastowej oceny medycznej — nawet jeśli przypominają skurcze Braxton Hicks. Przedwczesny poród definiuje się jako regularne skurcze, które powodują zmiany szyjki macicy przed 37 tygodniem ciąży, i jest to główna przyczyna komplikacji noworodkowych.

Ostrzegawcze znaki przedwczesnego porodu obejmują skurcze co 10 minut lub częściej, zmianę w wydzielinie z pochwy (wodnista, śluzowata lub krwista), nacisk w miednicy, który wydaje się, jakby dziecko pchało w dół, niskie tępe bóle pleców, które nie ustępują, skurcze brzucha (z lub bez biegunki) oraz pęknięcie wód.

Jeśli doświadczasz któregokolwiek z tych objawów przed 37 tygodniem, natychmiast skontaktuj się ze swoim lekarzem lub udaj się na oddział położniczy. Nie czekaj, aby zobaczyć, czy ustąpią same. Wczesna interwencja ma znaczenie — leki mogą czasami spowolnić lub zatrzymać przedwczesny poród, a jeśli poród jest prawdopodobny, sterydy podane matce mogą szybko dojrzeć płuca dziecka.

Czynniki ryzyka przedwczesnego porodu obejmują wcześniejsze porody przedwczesne, ciążę mnogą (bliźnięta, trojaczki), niewydolność szyjki macicy, infekcje i wysoki poziom stresu. Jeśli masz czynniki ryzyka, omów plan monitorowania ze swoim lekarzem z wyprzedzeniem.

Wbrew temu, co sugerują filmy, tylko około 10-15% kobiet doświadcza pęknięcia wód jako pierwszego znaku porodu. U większości kobiet skurcze zaczynają się najpierw, a błony pękają później — czasami nie aż do aktywnego porodu lub nawet są pękane przez lekarza podczas porodu.

Gdy to się zdarzy, pęknięcie wód może przypominać nagły strumień ciepłej cieczy lub powolny, stały strumień, który możesz pomylić z moczem. Ciecz powinna być klarowna lub lekko żółtawa i bez zapachu (lub lekko słodkawo pachnąca). Prosty sposób, aby odróżnić to od moczu: nie możesz tego zatrzymać, napinając mięśnie dna miednicy, a ciecz nadal wycieka, gdy stoisz lub zmieniasz pozycję.

Gdy twoje wody pękną, skontaktuj się ze swoim lekarzem, niezależnie od tego, czy masz skurcze. Większość lekarzy chce, abyś przyszła na ocenę, ponieważ ryzyko infekcji wzrasta, gdy worek owodniowy nie jest już nienaruszony. Ogólna zasada jest taka, że poród powinien odbyć się w ciągu 24 godzin od pęknięcia błon, aby zminimalizować ryzyko infekcji, chociaż twój lekarz oceni twoją konkretną sytuację.

Zanotuj czas, kiedy pękły twoje wody, oraz kolor cieczy. Jeśli ciecz jest zielona, brązowa lub ma nieprzyjemny zapach, natychmiast udaj się do szpitala — może to wskazywać na mekonium (pierwszy stolec dziecka) w płynie owodniowym, co wymaga szybkiej interwencji.